Ζητείται ελπίδα άνευ λεπίδαςDon’t worry. Κουράγιο. Όλα καλά θε να πάνε. Θα βρεθούμε ξανά. Θα πάρει βέβαια λίγο χρόνο. Βάλε καφέ να φύγει η τσίμπλα και προχώρα. Κάνε κουπί. Μόνο κοίτα μην φοβηθείς πάρα πολύ, μπερδέψεις τα γράμματα και κοπείς βαθιά. Γιατί μετά θα ψάχνουμε για οράματα και θάματα για να αλλάξουμε τα πράγματα και να βρεθούμε ίσως κάποια χαράματα.
Ερ. Τι θα ήθελες να σου ευχηθούν; Απ. Να (ξε)σπάω λιγότερο. Να καταφέρω να ταξιδεύω περισσότερο στον χώρο και στον χρόνο. Να βλέπω και να μοιράζομαι καλύτερα. Ερ. Τι εννοείς να ξε(σπάς) λιγότερο και να καταφέρεις να ταξιδεύεις περισσότερο; Απ. Κοίτα, κάπου διάβασα ότι οι δυσκολίες κάνουν κάποιους ανθρώπους να (ξε)σπάνε και κάποιους άλλους να προσπαθούν περισσότερο και να σπάνε ρεκόρ. Προτιμώ σίγουρα το δεύτερο. Αλλά πρέπει να περάσεις συνήθως από το πρώτο για να φτάσεις στο δεύτερο.
“Τι θέλεις; Δεν έχω χρόνο. Λέγε γρήγορα.” Το πιο κλασικό μότο για δεκαετίες για τους περισσότερους.”Σου είπα. Δεν προλαβαίνω. Ούτε για να μιλήσουμε.Ούτε για να φιληθούμε.Ούτε για να αγκαλιαστούμε.Ούτε για να ακουστούμε.Ούτε για να αφουγκραστούμε.Ούτε για να ψαχτούμε.” Το μόνο χρόνο που είχαμε, ήταν για να κοιταχθούμε στον καθρέφτη, να φασωθούμε και να επιδειχθούμε στους άλλους.Και ξάφνου ο χρόνος αλλάζει. Κρίση, πανδημία, υγεία, πτώση, διά(σταση), μετά(πτωση), ανά(ταση).Για να δούμε.Θα μάθουμε να αφιερώνουμε το χρόνο που πρέπει στους ανθρώπους που πρέπει.Θα γίνουμε κάποια στιγμή λίγο καλύτεροι άνθρωποι;θα κοιτάξουμε λίγο πιο μέσα;Ή μόλις τελειώσουν όλα αυτά θα γυρίσουμε στα παλιά;Στο “κοιτάτε μας, γειτόνοι” και στον εγωκεντρισμό μας; Θα υπερισχύσει ξανά το δήθεν;Το βιάζομαι; Θα δείξει. Μέχρι τότε, καλή συνέχεια σ’ όλους και καλά ξεμπερδέματα με το δήθεν, τον χρόνο, το εγώ μας και τον λογαριασμό μας.
Ρίξε μια ζαριά καλή μην καούμε βρε ζωή.Ρίξε μια ζαριά καλή μην πνιγούμε βρε ζωή.Ρίξε μια ζαριά καλή μην σφαχτούμε βρε ζωή. Ρίξε μια ζαριά καλή μην σπρωχτούμε βρε ζωή.Ρίξε μια ζαριά καλή να ειδωθούμε βρε ζωή. Ρίξε μια ζαριά καλή να σωθούμε βρε ζωή.Ρίξε μια ζαριά καλή να γευτούμε τη στιγμή. Και για όσους πολιτεύονται… Ρίξε μια ζαριά καλή και μια ψήφο δαγκωτή, να εκλεγούμε βρε ζωή.
Γιατί το «γιατί» είναι η δυσκολότερη απόφαση; Τον πρώτο καιρό που έγραφε βιβλία για management, η Κέιτ είχε περάσει πολλά ευτυχισμένα χρόνια μέσα σε εταιρείες, μιλώντας με διευθυντές και ηγετικές ομάδες, ερμηνεύοντας το όραμά τους και δημοσιεύοντας τα σοφά τους λόγια σε εύληπτη μορφή, ώστε να τα κατανοούν οι υπάλληλοί τους. Οι ερωτήσεις «ποιος», «τι», «πότε», «πού», «γιατί» και «πώς» είναι μερικά από τα βασικά όπλα ενός δημοσιογράφου. Όμως, μόνο όταν η Κέιτ έμαθε για τα λογικά επίπεδα του ΝΓΠ (Νευρογλωσσικού Προγραμματισμού), άρχισε να καταλαβαίνει γιατί μερικές ερωτήσεις προκαλούσαν ανέκφραστα βλέμματα, ακόμη και επιθετικότητα, ενώ άλλες ήταν ευπρόσδεκτες. Όταν θέλετε να μάθετε κάτι για ένα θέμα, χρησιμοποιήστε τα λογικά επίπεδα από κάτω προς τα πάνω. Αρχίστε συλλέγοντας πληροφορίες για το περιβάλλον – πού, πότε και με ποιον. Αυτές είναι ερωτήσεις για γεγονότα, άρα είναι εύκολα να απαντηθούν. Προχωρήστε στο τι και το πώς. Αφήστε την ερώτηση «γιατί» για το τέλος.…
“Πρέπει” για τους σωστούς, “πρέπει” και για τους λάθος λόγους. Ένα ακόμα “πρέπει” για έναν ακόμη λόγο. Άλλοτε κενό και άλλοτε όχι. “Πρέπει” για το εγώ, για το εμείς, για το φαίνεσθαι, για ένα σκοπό, για μια εμμονή, για ένα σκαλί, για μια αγάπη, για ένα πάθος, για μια ανάμνηση, για μια υπόσχεση, για ένα απωθημένο. Όλα εκεί αυτά τα “πρέπει” που άλλοτε μας πρέπουν και άλλοτε όχι. Στη θάλασσα της ανθρώπινης γλώσσας και συμπεριφοράς και στην απέραντη ματαιοδοξία της ανθρώπινης ζωής. Μικρή η ζωή, αλλά προλαβαίνουμε. Για τα σωστά τα “πρέπει”. #mindstormGR
Ειρήνη, Γιάννης Ρίτσος Τ’ όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη. Τ’ όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη. Τα λόγια της αγάπης κάτω απ’ το δέντρα είναι η ειρήνη. Ο πατέρας που γυρνάει τ’ απόβραδο μ’ ένα φαρδύ χαμόγελο στα μάτια μ’ ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτα κι οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού που παγώνει το νερό στο παράθυρο, είναι η ειρήνη. Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κι ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει. Ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των ανθρώπων είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου είναι το χαμόγελο της μάνας. Μονάχα αυτό. Τίποτ’ άλλο δεν είναι η ειρήνη. Πηγή : Με λογισμό και μ’ όνειρο – Ανθολόγιο λογοτεχνικών κειμένων Ε και ΣΤ Δημοτικού #λογοτεχνία #hellenicland #ειρήνη #ρίτσος #λογισμός #όνειρο / fb : Hellenic-Land.com / www.hellenic-land.com
Οι Βασικοί Νόμοι της Ανθρώπινης Ηλιθιότητας: Ένα Διαχρονικό Σχόλιο για την Κοινωνία Το βιβλίο του Carlo M. Cipolla (Τσιπόλα), “Οι Βασικοί Νόμοι της Ανθρώπινης Ηλιθιότητας,” αποτελεί ένα από τα πιο εύστοχα και διαχρονικά σχόλια για τη φύση της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Στο έργο αυτό, ο Cipolla αναλύει με χιούμορ και σοβαρότητα πέντε θεμελιώδεις νόμους που διέπουν την ανθρώπινη ηλιθιότητα, υποστηρίζοντας ότι αυτή η ιδιότητα είναι πιο επικίνδυνη για την κοινωνία από την κακία ή την καλοσύνη. Ο πρώτος και ίσως ο πιο σοκαριστικός νόμος δηλώνει ότι «ο αριθμός των ηλίθιων ατόμων στην κοινωνία είναι πάντα μεγαλύτερος από όσο φανταζόμαστε.» Ο Cipolla θεωρεί ότι η ηλιθιότητα δεν σχετίζεται με την εκπαίδευση ή την κοινωνική τάξη, αλλά είναι κατανεμημένη ομοιόμορφα σε όλες τις ανθρώπινες ομάδες. Αυτό που καθιστά την ηλιθιότητα τόσο επικίνδυνη είναι η ασυνείδητη ζημιά που προκαλεί, καθώς ένα ηλίθιο άτομο μπορεί να βλάψει τον εαυτό του και τους άλλους χωρίς κανένα…
Ερ. Τι ψάχνεις στα κουτιά; Απ. Χαζομάρες. Κάτι ταξίδια της μνήμης μέσα στον χρόνο. Κάτι μαύρες τρίχες. Ερ. Και τι βρήκες; Απ. Κάτι στάσεις (φωτογραφικές). Μπορεί σημαντικές, μπορεί και ασήμαντες. Κάποιες διαστάσεις του κάπου και του κάποτε (χώρου, χρόνου, τέχνης, γλώσσας, παρέας) που έγιναν παραστάσεις και με ακολουθούν στη ζωή μου. #florence #back_in_time #traveling #travel_memories #seeing_the_world #mindstormGR