Η ζωή είναι γεμάτη ειρωνεία. Χρειάζεται η δυστυχία για να καταλάβεις τι είναι ευτυχία. Χρειάζεται η ασθένεια για να εκτιμήσεις την υγεία. Χρειάζεται να μείνεις μέσα για να εκτιμήσεις το έξω. Χρειάζεται η σιωπή για να ξεχωρίσεις τον θόρυβο. Χρειάζεται η απόσταση για να εκτιμήσεις την παρουσία. Χρειάζεται να μείνεις ρέστος για να εκτιμήσεις την εργασία. Χρειάζεται η ανισορροπία για να εκτιμήσεις την ισορροπία. Αλλά περισσότερο απ’ όλα χρειάζεται σκέψη για να μάθεις από τα λάθη σου και να αποφύγεις στο μέλλον την απερισκεψία. #ειρωνεία #πραγματικότητα #mindstormGR
Συλλογίζομαι . . . Το αόρατο σχοινί Ένας χωρικός ξεκίνησε μαζί με τα τρία γαϊδουράκια του να πάει στο παζάρι για να πουλήσει τη σοδειά του. Η πόλη ήταν μακριά και χρειάστηκε πολλές μέρες για να φτάσει ως εκεί. Το πρώτο βράδυ σταμάτησε για να κατασκηνώσει κοντά στο σπίτι ενός γέρου ερημίτη. Καθώς πήγε να δέσει και τον τελευταίο γάιδαρο, είδε ότι του έλειπε ένα σχοινί. “Αν δεν δέσω τον γάιδαρο μου”, σκέφτηκε, “μέχρι αύριο θα ‘χει πάρει τα βουνά!” Έτσι ο χωρικός ανέβηκε στον γάιδαρό του, αφού είχε δέσει καλά τα δύο άλλα ζώα, και κατευθύνθηκε προς το σπίτι του ερημίτη. Φθάνοντας εκεί, ζήτησε από τον γέροντα να του δώσει ένα σχοινί. Ο γέροντας που είχε τάμα να ζει φτωχικά, δεν είχε σχοινί. Είπε όμως στον χωρικό: “Γύρνα εκεί που κατασκήνωσες και, όπως κάθε μέρα, κάνε την κίνηση σαν να περνάς ένα σχοινί στον λαιμό του γαϊδάρου. Κυρίως μην…
Με ή χωρίς άγνοια κινδύνου, πάμε γερά. * Πολλές οι ευχές σας για έναν ακόμα χρόνο ζωής. Σας ευχαριστώ όλους και τον καθένα ξεχωριστά και εύχομαι με τη σειρά μου να είμαστε όλοι εδώ στη ζωή και όχι απαραίτητα στο facebook ή σε κάποιο άλλο κοινωνικό δίκτυο, και του χρόνου. Για να ανοιγοκλείνουμε τα ματάκια μας, να σβήνουμε τα κεράκια μας, να τρώμε τα σουβλάκια μας και να τρώμε τα γλυκάκια μας με αυτούς που θέλουμε. Με σώας τας φρένας και άνευ έκτακτων δελτίων ανθρώπινων απωλειών λόγω κρίσεων, μεταλλάξεων, πολέμων, ανέμων, ανατιμήσεων και συγκρούσεων. Είθε να μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε περισσότερο τι συμβαίνει γύρω μας, να προσέχουμε τα λογάκια μας και να μιλάμε κατά προτίμηση χωρίς κλισέ και προκαταλήψεις, να αγκαλιαζόμαστε, να μετακινούμαστε και ίσως να βλεπόμαστε στα μάτια λίγο περισσότερο.
– Ερ. Τι σκέφτεσαι; – Απ. Σκέφτομαι που πάνε μερικοί αθώοι άνθρωποι. – Ερ. Που πάνε; Για πες μου. – Απ. Πάνε στο άγνωστο με πίσω τους λεπίδα, στο διάβα τους κηλίδα, στον ουρανό οβίδα, στο σώμα τους λαβίδα, στην τσέπη τους ακρίδα, στη σκέψη τους καλύβα και βάρκα την ελπίδα. * Πραγματικότητα για όλο και περισσότερους ανθρώπους. Λες να πάμε και εμείς μαζί τους; Να τους δείξουμε τον δρόμο της ανθεκτικότητας στην ανατροπή της κανονικότητας. Το ξέρουμε καλά το έργο της λησμονιάς και των συνεπειών της. Να βάλουμε και ταμπέλα να μην χανόμαστε μεταξύ μας. Από εδώ ο χαμός και από εδώ η σωτηρία. Μην ανησυχείς. Όλα θα γίνουν αφού ξεγίνουν. Να ελπίζεις πάντα για το καλύτερο.. Σου είπα ότι το μπαμ θα τελειώσει πριν τελειώσει. Τελείωνε λοιπόν. Προχώρα. Πώς όμως; Με τελεία και παύλα (.&_) ή με ερωτηματικό και τάβλα (;&-) οεο; Τι δεν καταλαβαίνεις; #peace #stop_any_war #ειρήνη…
Wilde said if you want to be a grocer or a general or a politician or a judge, you will invariably become it. That is your punishment. If you never know what you want to be, if you live what some might call it a dynamic life, I call it the artistic life, …… you will never become anything. And that is your reward. View this post on Instagram A post shared by The AI Philosopher | Pablo M. Salcedo (@the.aiphilosopher) https://www.instagram.com/p/DU1FG0pDHyE
Οι αποτυχημένοι όπως και οι αυτοδίδακτοι έχουν ευρύτερες γνώσεις από τους επιτυχημένους. Αν θες να είσαι νικητής πρέπει να ξέρεις μονάχα ένα πράγμα και να μη χάνεις χρόνο μαθαίνοντας τα πάντα. Η απόλαυση της λογιοσύνης είναι αποκλειστικότητα των losers. Όσο περισσότερα ξέρει ο άνθρωπος τόσο λιγότερο καλά του έχουν πάει τα πράγματα. …………………………………………………………… Απόσπασμα από το βιβλίο του Ουμπέρτο Έκο: ΦΥΛΛΟ ΜΗΔΕΝ
Τελευταία κάτι παίζει. Περπατάω στο κέντρο της πόλης και αρχίζουν να μου μιλάνε άγνωστοι διαφόρων ηλικιών. Κανονικοί και μασκοφορεμένοι λόγω και έναρξης Καρναβαλιού. Στην αρχή μου χαμογελάνε. Μετά είτε μου ζητάνε χρήματα (καρναβαλιστής μεξικάνος νεαρός με τεράστιο σομπρέρο), είτε μου λένε για τα παιδιά τους (άνδρας 80 ετών), είτε για το ρεύμα που θα τους έρθει στον Θεό γιατί η κόρη τους που ήρθε τις γιορτές είναι σπάταλη και έβαλε πολλά πλυντήρια, είτε για την επαγγελματική πορεία του γιου τους, είτε για το αν ξέρω καμιά γκαρσονιέρα να νοικιάζεται (γυναίκα γύρω στα 70), είτε για την κόρη τους που είναι στο Dubai και θέλουν να γυρίσει πίσω (γυναίκα καλοστεκούμενη γύρω στα 55). Μου δείχνουν και φωτογραφίες και με ευχαριστούν ενίοτε που τους έδωσα κάτι ή απλά γιατί τους άκουσα. Okay! Να προβληματιστώ ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα ή γενικώς;