Τι μπορεί να σου δημιουργήσει αυτό το συναίσθημα; Facebook link: https://www.facebook.com/reel/1500915211754461
Η οδός Μπουμπουλίνας και ο Φούφουτος… του Θανάση Κούστα στον ΝΕΟΛΟΓΟ της 30.4.2026 Η οδός Μπουμπουλίνας, βρίσκεται στην καρδιά της συνοικίας Τσιβδί, όπως ονομάζεται η περιοχή από την εποχή του Μεσαίωνα. Και ο λόγος είναι πως οι Εβραίοι που δραστηριοποιούνταν στην περιοχή, συχνά έκαναν συναλλαγές με κίβδηλα νομίσματα, δηλαδή ψεύτικα. Αυτό σημαίνει πως η γειτονιά αυτή και λόγω της άμεσης γειτνίασης με την θάλασσα, είχε ζωή και σημαντική δραστηριότητα. Σήμερα, η Μπουμπουλίνας είναι ένα ήσυχος δρόμος, με πολλά μαγαζιά κλειστά και λίγα ανοιχτά αλλά με πλούσια ιστορία. Κι έτσι αν βρεθούμε στον δρόμο αυτό την δεκαετία του 1960, περίοδος που ήταν σε μεγάλη ακμή, θα χορτάσουμε εικόνες, φωνές, περίεργους και σπάνιους ήχους, μυρωδιές ανυπόφορες αλλά και ευωδιαστές. Στην γωνία του δρόμου αυτού με την Γούναρη ήταν το καφενείο του Καβρίκα, που άνοιγε αχάραγα για να σερβίρει τους καφέδες στους εργάτες των σωματείων Λιμένος, Προλιμένος και Ξηράς αλλά και στους Καραγωγείς…
Ενός λεπτού σιγή (*για τη νέα ορθογραφία, τη νέα γεωγραφία, τη νέα ερμηνεία, τη meta-βαση <μετάβαση> ή meta-σταση <μετάσταση> και τη νέα οικονομία) Ενός λεπτού σιγή για εκείνο το μαντήλι που ξηλώθηκε κι έμεινε «μαντίλι», – για την εταιρεία που διαλύθηκε κι έγινε «εταιρία», – *για την προκοπή που εκποιήθηκε και έγινε <αποκοπή>, – *για το μετά τιμής που επανεκτιμήθηκε και έγινε <μισοτιμής>, – για τη βρωμιά που λερώθηκε κι έγινε «βρομιά», – για τον χλωμό που τρόμαξε κι έγινε «χλομός», – για το πηρούνι που έσπασε κι έγινε «πιρούνι», – για το συγγνώμη που, έλεος, γίνεται «συγνώμη», – για το ρήμα γλυτώνω που δε γλύτωσε κι έγινε «γλιτώνω», – για το παληκάρι που λύγισε κι έγινε «παλικάρι», – για την μπύρα που ξίνισε κι έμεινε «μπίρα», – για τη χρεωκοπία που έγινε «χρεοκοπία» και τη φοβόμαστε περισσότερο, – για την περηφάνεια που ντροπιάστηκε κι έγινε «περηφάνια», – για τον…
Η ζωή είναι γεμάτη ειρωνεία. Χρειάζεται η δυστυχία για να καταλάβεις τι είναι ευτυχία. Χρειάζεται η ασθένεια για να εκτιμήσεις την υγεία. Χρειάζεται να μείνεις μέσα για να εκτιμήσεις το έξω. Χρειάζεται η σιωπή για να ξεχωρίσεις τον θόρυβο. Χρειάζεται η απόσταση για να εκτιμήσεις την παρουσία. Χρειάζεται να μείνεις ρέστος για να εκτιμήσεις την εργασία. Χρειάζεται η ανισορροπία για να εκτιμήσεις την ισορροπία. Αλλά περισσότερο απ’ όλα χρειάζεται σκέψη για να μάθεις από τα λάθη σου και να αποφύγεις στο μέλλον την απερισκεψία. #ειρωνεία #πραγματικότητα #mindstormGR
Συλλογίζομαι . . . Το αόρατο σχοινί Ένας χωρικός ξεκίνησε μαζί με τα τρία γαϊδουράκια του να πάει στο παζάρι για να πουλήσει τη σοδειά του. Η πόλη ήταν μακριά και χρειάστηκε πολλές μέρες για να φτάσει ως εκεί. Το πρώτο βράδυ σταμάτησε για να κατασκηνώσει κοντά στο σπίτι ενός γέρου ερημίτη. Καθώς πήγε να δέσει και τον τελευταίο γάιδαρο, είδε ότι του έλειπε ένα σχοινί. “Αν δεν δέσω τον γάιδαρο μου”, σκέφτηκε, “μέχρι αύριο θα ‘χει πάρει τα βουνά!” Έτσι ο χωρικός ανέβηκε στον γάιδαρό του, αφού είχε δέσει καλά τα δύο άλλα ζώα, και κατευθύνθηκε προς το σπίτι του ερημίτη. Φθάνοντας εκεί, ζήτησε από τον γέροντα να του δώσει ένα σχοινί. Ο γέροντας που είχε τάμα να ζει φτωχικά, δεν είχε σχοινί. Είπε όμως στον χωρικό: “Γύρνα εκεί που κατασκήνωσες και, όπως κάθε μέρα, κάνε την κίνηση σαν να περνάς ένα σχοινί στον λαιμό του γαϊδάρου. Κυρίως μην…
Με ή χωρίς άγνοια κινδύνου, πάμε γερά. * Πολλές οι ευχές σας για έναν ακόμα χρόνο ζωής. Σας ευχαριστώ όλους και τον καθένα ξεχωριστά και εύχομαι με τη σειρά μου να είμαστε όλοι εδώ στη ζωή και όχι απαραίτητα στο facebook ή σε κάποιο άλλο κοινωνικό δίκτυο, και του χρόνου. Για να ανοιγοκλείνουμε τα ματάκια μας, να σβήνουμε τα κεράκια μας, να τρώμε τα σουβλάκια μας και να τρώμε τα γλυκάκια μας με αυτούς που θέλουμε. Με σώας τας φρένας και άνευ έκτακτων δελτίων ανθρώπινων απωλειών λόγω κρίσεων, μεταλλάξεων, πολέμων, ανέμων, ανατιμήσεων και συγκρούσεων. Είθε να μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε περισσότερο τι συμβαίνει γύρω μας, να προσέχουμε τα λογάκια μας και να μιλάμε κατά προτίμηση χωρίς κλισέ και προκαταλήψεις, να αγκαλιαζόμαστε, να μετακινούμαστε και ίσως να βλεπόμαστε στα μάτια λίγο περισσότερο.
– Ερ. Τι σκέφτεσαι; – Απ. Σκέφτομαι που πάνε μερικοί αθώοι άνθρωποι. – Ερ. Που πάνε; Για πες μου. – Απ. Πάνε στο άγνωστο με πίσω τους λεπίδα, στο διάβα τους κηλίδα, στον ουρανό οβίδα, στο σώμα τους λαβίδα, στην τσέπη τους ακρίδα, στη σκέψη τους καλύβα και βάρκα την ελπίδα. * Πραγματικότητα για όλο και περισσότερους ανθρώπους. Λες να πάμε και εμείς μαζί τους; Να τους δείξουμε τον δρόμο της ανθεκτικότητας στην ανατροπή της κανονικότητας. Το ξέρουμε καλά το έργο της λησμονιάς και των συνεπειών της. Να βάλουμε και ταμπέλα να μην χανόμαστε μεταξύ μας. Από εδώ ο χαμός και από εδώ η σωτηρία. Μην ανησυχείς. Όλα θα γίνουν αφού ξεγίνουν. Να ελπίζεις πάντα για το καλύτερο.. Σου είπα ότι το μπαμ θα τελειώσει πριν τελειώσει. Τελείωνε λοιπόν. Προχώρα. Πώς όμως; Με τελεία και παύλα (.&_) ή με ερωτηματικό και τάβλα (;&-) οεο; Τι δεν καταλαβαίνεις; #peace #stop_any_war #ειρήνη…
Wilde said if you want to be a grocer or a general or a politician or a judge, you will invariably become it. That is your punishment. If you never know what you want to be, if you live what some might call it a dynamic life, I call it the artistic life, …… you will never become anything. And that is your reward. View this post on Instagram A post shared by The AI Philosopher | Pablo M. Salcedo (@the.aiphilosopher) https://www.instagram.com/p/DU1FG0pDHyE
