Ενός λεπτού σιγή (*για τη νέα ορθογραφία, τη meta-βαση ή meta-σταση και τη νέα οικονομία)

Ενός λεπτού σιγή για εκείνο το μαντήλι που ξηλώθηκε κι έμεινε

«μαντίλι»,

– για την εταιρεία που διαλύθηκε κι έγινε «εταιρία»,

– *για την προκοπή που εκποιήθηκε και έγινε <αποκοπή>,

– *για το μετά τιμής που επανεκτιμήθηκε και έγινε <μισοτιμής>,

– για τη βρωμιά που λερώθηκε κι έγινε «βρομιά»,

– για τον χλωμό που τρόμαξε κι έγινε «χλομός»,

– για το πηρούνι που έσπασε κι έγινε «πιρούνι»,

– για το συγγνώμη που, έλεος, γίνεται «συγνώμη»,

– για το ρήμα γλυτώνω που δε γλύτωσε κι έγινε «γλιτώνω»,

– για το παληκάρι που λύγισε κι έγινε «παλικάρι»,

– για την μπύρα που ξίνισε κι έμεινε «μπίρα»,

– για τη χρεωκοπία που έγινε «χρεοκοπία» και τη φοβόμαστε περισσότερο,

– για την περηφάνεια που ντροπιάστηκε κι έγινε «περηφάνια»,

– για τον Μανώλη που παλεύει για να μη γίνει «Μανόλης»,

– για τη ζήλεια που ζήλεψε κι έγινε «ζήλια»,

– για το κτήριο που γκρεμίστηκε κι έγινε «κτίριο»…

Και για όλα εκείνα τα θύματα της απλοποίησης/κατακρεούργησης της ελληνικής γλώσσας, που μας κάνουν να νιώθουμε ανορθόγραφοι (*και απροσάρμοστοι) και να ανοίγουμε λεξικό ακόμη και για την πιο απλή λέξη!

Πηγή : Κοινωνείν