Your ears do far more than detect sound. View this post on Instagram A post shared by Xavork (@xavork)
Από τη στρατηγική στην καθημερινή πράξη: Η επόμενη πρόκληση για τις επιχειρήσεις της Δυτικής Ελλάδας Η συζήτηση που έχει ανοίξει το τελευταίο διάστημα γύρω από τη συνεργασία θεσμών, τον ψηφιακό μετασχηματισμό, την καινοτομία και την εξωστρέφεια είναι ιδιαίτερα σημαντική για τη Δυτική Ελλάδα. Η προσπάθεια σύνδεσης της επιχειρηματικότητας με την έρευνα, τη διεθνή δικτύωση και τα χρηματοδοτικά εργαλεία αποτελεί μια ουσιαστική αλλαγή κατεύθυνσης σε σχέση με το παρελθόν. Η αναγνώριση ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν μπορούν πλέον να λειτουργούν απομονωμένα και χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό είναι ένα σημαντικό βήμα. Ωστόσο, η πραγματική πρόκληση της επόμενης περιόδου ίσως βρίσκεται σε κάτι ακόμη βαθύτερο: στο πώς όλες αυτές οι πρωτοβουλίες θα μεταφραστούν σε καθημερινή επιχειρησιακή λειτουργία, σε παραγωγικότητα, σε καλύτερες αποφάσεις και τελικά σε πραγματική ανταγωνιστικότητα για τις επιχειρήσεις. Από τα εργαλεία στην ικανότητα αξιοποίησης Τα τελευταία χρόνια έχουν δημιουργηθεί σημαντικά εργαλεία: χρηματοδοτικά προγράμματα, ψηφιακές πλατφόρμες, δράσεις καινοτομίας, δίκτυα εξωστρέφειας, προγράμματα ψηφιακού μετασχηματισμού.…
Και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Γιατί δεν είναι τι είναι αλλά τι μπορείς να πείσεις τους άλλους ότι είναι. ΙΟΥΛΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΑΣ ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ ΣΚΗΝΗ 1 Ρώμη. Δρόμος. (Μπαίνουν ο Φλάβιος, ο Μαρούλλος και μερικοί πολίτες.) ΦΛΑΒΙΟΣ Εμπρός! Σπίτι, τεμπέληδες, πηγαίνετε στο σπίτι σας! Είναι αργία σήμερα; Ή μήπως δεν το ξέρετε πως δεν μπορείτε, αφού είστε τεχνίτες, να γυρίζετε καθημερινή χωρίς σημάδια της δουλειάς σας; Μίλα, ποια είναι εσένα η τέχνη σου; Α΄ ΠΟΛΙΤΗΣ Εγώ, κύριε, είμαι μαραγκός. ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ Πού είναι η ποδιά σου η πέτσινη και το μέτρο σου; Τι μου ‘χεις βάλει τα καλά σου; Και συ, κύριε, τι τέχνη κάνεις; Α΄ ΠΟΛΙΤΗΣ Αλήθεια, κύριε, μπροστά σ’ έναν καλό τεχνίτη, εγώ ΄μαι, όπως θα ΄λεγε κανείς, σκιτζής. ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ Ναι, αλλά τι τέχνη κάνεις; Πες μου καθαρά. Β΄ ΠΟΛΙΤΗΣ Μια τέχνη, κύριε, που ελπίζω πως μπορώ να κάνω με καθαρή τη συνείδησή μου, αφού η αλήθεια είναι, κύριε, πως διορθώνω…
1. Τι είναι ο συνεργατισμός και πώς διαφοροποιείται από τον συνεταιρισμό; Ο συνεργατισμός είναι ένα κοινωνικοοικονομικό σύστημα που βασίζεται στη συλλογική δράση και στην αλληλεγγύη, επιδιώκοντας κοινούς στόχους. Δεν είναι απαραίτητα νομική μορφή, αλλά φιλοσοφία και τρόπος λειτουργίας που στηρίζεται στη δημοκρατία, την ισότητα και τη δίκαιη κατανομή των πόρων. Ο συνεταιρισμός είναι η θεσμική μορφή εφαρμογής του συνεργατισμού, δηλαδή μια ένωση προσώπων που δημιουργούν μια κοινή επιχείρηση για την κάλυψη κοινών αναγκών με δημοκρατική διακυβέρνηση. ________________________________________ 2. Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά ενός συνεταιρισμού; Κάθε συνεταιρισμός χαρακτηρίζεται από δημοκρατική διοίκηση, όπου κάθε μέλος έχει μία ψήφο ανεξάρτητα από το κεφάλαιο που έχει συνεισφέρει. Τα κέρδη κατανέμονται με βάση τη συμμετοχή στις δραστηριότητες και όχι τις επενδύσεις. Άλλα βασικά χαρακτηριστικά είναι η συλλογική ιδιοκτησία, η αυτονομία, η διαφάνεια, καθώς και η συνεχής εκπαίδευση των μελών. Οι συνεταιρισμοί στοχεύουν κυρίως στην κάλυψη αναγκών των μελών τους και όχι στη μέγιστη κερδοφορία.…
EN – 7 Signs They’re Not Interested 👀 They barely look at you. (If they liked you, they would.) Constant yawning = low engagement. Weak or avoided eye contact. They keep their distance—physically. Low energy around you. No spark. Nice… but dry. Short replies, no questions. Zero effort to impress you. If they’re into you, you’ll feel it. If you’re confused… you have your answer. — GR – 7 Σημάδια ότι δεν ενδιαφέρεται 👀 Σχεδόν δεν σε κοιτάει. (Αν ενδιαφερόταν, θα το έκανε.) Συνεχές χασμουρητό = χαμηλό ενδιαφέρον. Λίγη ή καθόλου οπτική επαφή. Κρατάει απόσταση—και σωματικά. Χαμηλή ενέργεια όταν είναι μαζί σου. Καμία σπίθα. Ευγενικός/ή… αλλά απόμακρος/η. Σύντομες απαντήσεις, καμία ερώτηση. Καμία προσπάθεια να σε εντυπωσιάσει. Αν ενδιαφέρεται, θα το νιώσεις. Αν μπερδεύεσαι… έχεις ήδη την απάντηση.
1/5 – Του μαγιού ροδοφαίνεται η μέρα, που ωραιότερη η φύση ξυπνάει, και την κάνουν λαμπρά να γελάει πρασινάδες, αχτίνες, νερά. Άνθη κι άνθη βαστούνε στο χέρι παιδιά και άντρες, γυναίκες και γέροι ασπροεντύματα, γέλια και κρότοι, όλοι οι δρόμοι γεμάτοι χαρά. Ναι, χαρήτε του χρόνου τη νιότη, άντρες, γέροι, γυναίκες, παιδιά! Διονύσιος Σολωμός #mindstormGR #hellenicland #greece #ελλάδα #σολωμός * Μαγιού (λαϊκότροπο, λογοτεχνικό)
Ενός λεπτού σιγή (*για τη νέα ορθογραφία, τη νέα γεωγραφία, τη νέα ερμηνεία, τη meta-βαση <μετάβαση> ή meta-σταση <μετάσταση> και τη νέα οικονομία) Ενός λεπτού σιγή για εκείνο το μαντήλι που ξηλώθηκε κι έμεινε «μαντίλι», – για την εταιρεία που διαλύθηκε κι έγινε «εταιρία», – *για την προκοπή που εκποιήθηκε και έγινε <αποκοπή>, – *για το μετά τιμής που επανεκτιμήθηκε και έγινε <μισοτιμής>, – για τη βρωμιά που λερώθηκε κι έγινε «βρομιά», – για τον χλωμό που τρόμαξε κι έγινε «χλομός», – για το πηρούνι που έσπασε κι έγινε «πιρούνι», – για το συγγνώμη που, έλεος, γίνεται «συγνώμη», – για το ρήμα γλυτώνω που δε γλύτωσε κι έγινε «γλιτώνω», – για το παληκάρι που λύγισε κι έγινε «παλικάρι», – για την μπύρα που ξίνισε κι έμεινε «μπίρα», – για τη χρεωκοπία που έγινε «χρεοκοπία» και τη φοβόμαστε περισσότερο, – για την περηφάνεια που ντροπιάστηκε κι έγινε «περηφάνια», – για τον…
Μίμηση αγάπης Δεν είναι δυνατό να αγαπάς κάποιον και να μην ενδιαφέρεσαι να καταλάβεις τι είναι εκείνο που χρειάζεται, τι εκείνο που δεν χρειάζεται, τι εκείνο που αντέχει. Ευαίσθητος είναι όποιος είναι ευαίσθητος και προς τις ευαισθησίες των άλλων. Ο τρόπος που προσεγγίζουμε είναι η απόδειξη των αισθημάτων που έχουμε. Ο τρόπος! Η καλλιτεχνία εκείνου που συμβαίνει στ’ αλήθεια και επιζητά να εκφραστεί. Σπάνια αγαπάμε ένα πλάσμα όπως είναι* αγαπάμε εκείνο που επιθυμούμε να ήταν. Η πραγματική του προσωπικότητα φτάνει μέχρι εμάς, έτσι και αλλιώς, αποσπασματικά, επιλέγουμε τα αποσπάσματα που μας είναι ποθητά, που μας είναι βολικά, κολακευτικά, όλο το υπόλοιπο ή το πετάμε στο κενό ή το χτίζουμε μόνοι μας όπως ο σκηνοθέτης μια ταινία. Το παραγεμίζουμε με δικές μας ιδέες. Το όλον του άλλου σχεδόν ποτέ δεν το μαθαίνουμε, όχι μονάχα επειδή δύσκολα κατανοείται το όλον, αλλά -και αυτό συζητάμε σήμερα- επειδή δεν το θέλουμε, δε μας χρειάζεται,…
Σημεία των καιρών Πριν την εποχή των κοινωνικών δικτύων οι σχέσεις των ανθρώπων στηρίζονταν κυρίως στην επικοινωνία face to face (πρόσωπο με πρόσωπο). Στο να κοιτάμε τον άλλο στα μάτια και να του λέμε τι αισθανόμαστε με λόγια, με γκριμάτσες, με τρυφερότητα, με χειρονομίες, με μούτρα. Στην έκθεση μας μούρη με μούρη. Στον να τον/την ψήσεις να βγείτε, να κάνετε παρέα, να πάτε ένα ταξίδι μαζί, να κάνετε σχέση και άλλα πολλά. Τώρα οι σχέσεις στηρίζονται στο texting και στα emoticons. Στέλνεις μήνυμα και λες : Θέλεις ή δεν θέλεις; Κοίτα με τι ωραίος/ωραία που είμαι μέσα από τα φίλτρα μου; Θα μου κάνεις like; Γιατί δεν μου έκανες like; Σου άρεσε το story μου; Γιατί δεν σου άρεσε το story μου; Εσύ τι story έχεις; Γιατί δεν έχεις story; Φοβόμαστε την απευθείας έκθεση χωρίς φίλτρα. Την άμεση επαφή τη θέλουμε κυρίως για το κοκό story. Θέλουμε μόνο success και…
Και οσονούπω (όπου να ‘ναι, σύντομα, σε λίγη ώρα, σε λίγο καιρό, σε λίγο, σε λιγάκι) έρχεται η ανάπτυξη. Μετά όμως από την κατάψυξη. Το μέτρο του χρόνου, ανάλογα με το ποιος το λέει, διαφέρει κατά το δοκούν (όπως βολεύει τον καθένα). Νταραβέρι να γίνεται, η σούπα να ανακατώνεται, τα μαλλιά να στρώνουν, οι παρατάξεις να συσπειρώνονται, τα πτυχία να διασταυρώνονται, τα κουτάκια να συμπληρώνονται, οι άνθρωποι να κορδώνονται, τα στοιχεία και τα τοιχία να φτιάχνονται και να χρησιμοποιούνται ποικιλοτρόπως, και τα κουκιά αν βγαίνουν ή δεν βγαίνουν δεν έχει και τόση σημασία.
Βινύλιο – Αναμνήσεις Κάποτε για να πάρεις ένα δίσκο άκουγες ραδιόφωνο με τις ώρες για να πετύχεις τον τίτλο, την κριτική, τα σχόλια, την ιστορία πίσω από το εξώφυλλο. Να μαζέψεις λεφτά, να παραγγείλεις το δίσκο και να περιμένεις να έρθει αν ήταν κάτι πιο ψαγμένο. Με την αγορά του να τον βγάλεις με προσοχή από τη θήκη του, να τον βάλεις στο πικάπ με προσοχή μη γρατζουνιστεί, να έχει απόλυτη ησυχία, να δυναμώσεις τον ήχο μην χάσεις τα όργανα, να μεταφράσεις το στίχο αν ήταν ξένη μουσική, να φωνάζει η μάνα σου ή κάποιος άλλος “χαμήλωσε το” και να ακούσεις το κάθε τραγούδι τουλάχιστον πέντε φορές πριν πεις ότι είναι καλό ή όχι. Και μετά να συζητάς επί ώρες τον ρυθμό, τον στίχο, το γύρισμα και το εξώφυλλο με άλλους που είχαν την ίδια τρέλα μ’ εσένα. Και φτου και από την αρχή με τον επόμενο δίσκο. #memories #αναμνήσεις…
