Robert Doisneau / La maison de carton – The house of cartons – Το σπίτι των χαρτονιών 1957 – Paris #photography #black_and_white
Η συζήτηση για το μέλλον της εργασίας συνήθως περιστρέφεται γύρω από την τεχνολογία: ποιες θέσεις θα εξαφανιστούν, ποια επαγγέλματα θα γεννηθούν, ποια εργαλεία θα πρέπει να γνωρίζει κανείς για να σταθεί στην αγορά. Στην πραγματικότητα, όμως, το ερώτημα είναι βαθύτερο: ποια εφόδια αντέχουν στον χρόνο, όταν οι τεχνικές γνώσεις απαξιώνονται με ταχύτητα που λίγοι μπορούν να παρακολουθήσουν; Σε αυτό το ερώτημα επιχειρεί να απαντήσει η νέα μελέτη που συνυπέγραψε η Χέιτζιν Γιουν, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Seoul National University, η οποία παρουσιάστηκε πρόσφατα στο Harvard Business Review. Το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο: οι τεχνικές δεξιότητες είναι απαραίτητες για να ξεκινήσει κάποιος την καριέρα του, αλλά η πραγματική επαγγελματική εξέλιξη εξαρτάται από τις λεγόμενες ήπιες δεξιότητες: την κριτική σκέψη, την επικοινωνία, την ενσυναίσθηση, την ικανότητα συνεργασίας. «Η αγορά ζητά εργαζομένους που να είναι παραγωγικοί από την πρώτη μέρα», σημειώνει η Γιουν στην «Κ». «Ομως αυτό δεν αρκεί. Εκπαίδευση δεν σημαίνει μόνο να μάθεις…
Κάποτε σε μια σοβαρή διαπραγμάτευση πριν 20 χρόνια, ο συνομιλητής μου συνειδητά μακρυγορούσε, έχοντας ως στόχο να κουραστώ και να συμφωνήσω με όλους τους όρους του. Η συνάντηση ξεκίνησε στις 12:30 μ.μ. και είχαν ήδη περάσει 4 ώρες. Η ώρα ήταν 4:30 μ.μ. και αυτός συνέχιζε ακάθεκτος να μιλά άλλοτε περί ανέμων και υδάτων και άλλοτε για τη δουλειά. Αποφασίζω να τον διακόψω και του λέω : – Κύριε Δημήτρη, να σας ενημερώσω ότι με ενδιαφέρει πάρα πολύ η συνεργασία μας και θα κάτσουμε εδώ μαζί όσο χρειαστεί για να τα βρούμε. Χωρίς να διακόψουμε ούτε για φαγητό ή για ξεκούραση. Ακόμα και μέχρι αύριο το πρωί. Ελπίζω να μην σας πειράζει. – Όχι, παιδί μου. Αντιθέτως το εκτιμώ αφάνταστα. Και εγώ εδώ, μαζί σου. Μέχρι και αύριο το πρωί, αν χρειαστεί. Μέχρι να το πετύχουμε. Και όλως τυχαίως δεν χρειάστηκε. Το πετύχαμε μέσα στα επόμενα πέντε λεπτά. Κάπου στη…
Στη ζωή κάποιοι φωνάζουν, κάποιοι διχάζουν, κάποιοι αρπάζουν, κάποιοι κομπάζουν, κάποιοι μοιράζουν και λιγότεροι κοπιάζουν. Είναι πολλά τα στόματα, πολλά τα αρώματα, πολλά τα επιδόματα, πολλά τα θαυμαστικά, πολλά τα κυβικά, πολλά τα ζαντικά, πολλές οι προμήθειες, πολλές οι διαδόσεις, πολλές οι εκπτώσεις, πολλές οι βροχοπτώσεις, πολλές οι ατάκες, πολλές οι ίντριγκες, λιγότερες οι αλήθειες και ακόμα λιγότερα τα αυτιά που πραγματικά τις ακούνε. Υπερτερεί συνήθως η κακή φύση μας. Η βολή και η ρεμούλα. Η εύκολη (π)λύση. Το ωχ αδελφέ. Το δεν πειράζει. Το βάλε μωρέ παραπάνω, γιατί του Μπάμπη το κρέας. Οι φωνές μπερδεύονται, η μετριότητα περνάει για αριστεία και τα όρια ξεπερνιούνται. Και μετά έρχεται ο λογαριασμός και το πάρτι αρχίζει. Ποιος θα πληρώσει αλήθεια τώρα την τούρτα και τα κεράκια του Θεοδόση; Γίνεται με δόσεις; Για να του ευχηθούμε χρόνια πολλά και να του πούμε να τρώει το φαί του για να μεγαλώσει γρήγορα. Να αναπτυχθεί…
Γιατί τα πράγματα δεν βαίνουν καλώς; Είναι άραγε καθαρά θέμα προσφοράς και ζήτησης; Μήπως λίγα τα ποδήλατα, πολλοί οι τρόμπες; Μήπως λίγα τα ποδήλατα, πολλές οι μπόμπες; Μήπως λίγα τα ποδήλατα, πολλά τα παραρτήματα; Μήπως λίγα τα ποδήλατα, πολλά τα θεωρήματα; Μήπως λίγα τα ποδήλατα, πολλά τα παθήματα; Μήπως λίγα τα ποδήλατα, πολλά τα προσχήματα; Μήπως λίγα τα ποδήλατα, πολλά τα σχήματα; Μήπως λίγα τα ποδήλατα, πολλά τα ευφυολογήματα; Πολλά τα ερωτήματα, λίγα τα μαθήματα, μας πήραν τα ποδήλατα. Αλλά κάνε πετάλι και μη σηκώνεις κεφάλι. Εκ του αποτελέσματος.
The seven steps of arguing with ourslelves 1. What is the belief that I have? 2. What evidence is there to challenge this view? (The case for the prosecution.) 3. If the evidence isn’t enough: What alternative explanations are there to explain the situation? 4. If the alternative explanations and the evidence aren’t enough: What are the real consequences if my belief is correct? (So what?) 5. If you still hold on to your original belief: How useful is it to have this view? 6. Given the argument with myself, what do I need to do to improve the situation? 7. What will I do? When? Mirror, mirror One overly common and unhelpful self-belief that people have is ‘I am not attractive’. It comes in many forms, from ‘I will never find someone who wants to marry me’, through ‘No one ever looks at me in that way anymore’ to…
Γράφουμε και λέμε έτσι: Τα δίκαια των εργαζόμενων πολιτών, αλλά – Τα δίκαια των εργαζομένων (και όχι εργαζόμενων). – Η διαγωγή των κρατούμενων ανδρών αλλά – Η διαγωγή των κρατουμένων (και όχι κρατούμενων). -Δόθηκαν τα θέματα στους υποψήφιους μαθητές, αλλά, -Δόθηκαν τα θέματα στους υποψηφίους (και όχι υποψήφιους). -Παρουσιάστηκαν τα προβλήματα στους υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους, αλλά, -Παρουσιάστηκαν τα προβλήματα στους υποψηφίους (και όχι υποψήφιους).
When someone new is hanging out with you and your friends, call your friends by their names so the new person has a chance to memorize them. Όταν είναι κάποιος νέος στην παρέα σας, θα βοηθούσε να απευθύνεστε στους φίλους σας με τα ονόματά τους έτσι ώστε ο νέος να μπορέσει να απομνημονεύσει τα ονόματα όλων. #mindstormGR #communication #softexperia