Χωρίς αφορμή ακόμα – αλλά πάντα έτοιμοι με ορμή – να μαυρίσουμε κάποιον λίγο περισσότερο Γράφεις, λες ή κάνεις κάτι και κάποιος ενοχλείται και αρχίζει το στόλισμα. Από νορμάλ ή σωστός ή φίλος γίνεσαι μικρούλης, φούλης, κρυούλης, μαρούλης, παπαρούλης, ασχετούλης, μαλακούλης και τελειωμό δεν έχει. Ξάφνου, η οντότητα σου αλλάζει. Τα φανταστικά σκοτάδια σου αναδεικνύονται. Η δημιουργικότητα της άλλης πλευράς στελεχώνεται και συντάσσεται απέναντί σου. Η ταυτότητα σου αλλοιώνεται. Γίνεσαι ολίγον φούστης ή τούστης. Και δεν το ξέρεις κιόλας. Γιατί κάποιος δεν συμφωνεί μαζί σου. Γιατί δεν βόσκεις ενίοτε μαζί του. Στα δικά του ημέτερα βοσκοτόπια ανωτέρας ποιότητας. Ερώτηση 1η : Αν θεωρείς μια άποψη λανθασμένη ή ένα αστείο κρύο, γιατί δεν παραθέτεις τον δικό σου σωστό ισχυρισμό ή αστείο προς αξιολόγηση; Ερώτηση 2η : Αν θεωρείς τον ευατό σου ψαγμένο και ψημένο, το τάληρο (στόλισμα) πως βοηθά τη συζήτηση και την αποδοχή της άποψης σου; Ερώτηση 3η : Αν…
