Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι – Ας προσπαθήσουμε στο ενδιάμεσο να φουσκώνουμε λίγο λιγότερο και να βοηθάμε τους γύρω μας λίγο περισσότερο. Γιατί από τους κύκλους της ζωής και του απολογισμού, δεν ξεφεύγει κανείς. #life #mindstormGR #ζωή #θάνατος
Πρέπει να πέσεις για να σηκωθείς; Πρέπει να πάθεις για να μάθεις; Πρέπει να χάσεις για να κερδίσεις; ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ *ΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ* Η ζωή είναι περίεργη καθώς την ζεις μονάχα μία φορά και την πληρώνεις δέκα. Έχεις μονάχα μία ευκαιρία για να βρεις την ιδανική συνταγή, μα αν την πετύχεις μία φορά σου είναι αρκετή. Για να μπορείς λοιπόν να πεις πως έφτασες στο τέρμα, πως είδες όσα ήθελες και έχεις πια χορτάσει. Πρέπει τουλάχιστον μία φορά να καεί η γλώσσα και η καρδιά σου. Πρέπει να γρατζουνιστούν τα γόνατα μα και τα σχέδιά σου. Πρέπει να αποτύχεις για να επιτύχεις, γιατί όσοι δεν απέτυχαν είναι όσοι ποτέ δε ρίσκαραν. Πρέπει να γευτείς λεμόνι και αλάτι για να σε γλυκάνει μία σοκολάτα γάλακτος. Πρέπει να γνωρίσεις τους λάθος ανθρώπους για να εκτιμήσεις την αξία της συντροφιάς όταν βρεις επιτέλους τους σωστούς. Πρέπει να χάσεις το πτυχίο γαλλικών, την…
Budget Tracker is a tiny personal finance tracker. Log money in/out quickly (income or expense), with a date you choose. See where you stand at a glance: live totals for Income, Expenses, and Balance. Keep a history of transactions in a table (saved to SQLite so it persists). Fix mistakes safely with delete + undo. Filter the view (All / Income / Expenses) to focus on what you need. Use it to track daily purchases, record paychecks, and monitor your running balance without spreadsheets or a full accounting app. — Stores data in SQLite (budget.db). It creates a table expenses with: id, name, amount, created_at, is_deleted, deleted_at, kind (kind = ‘income’ or ‘expense’). There’s an optional one-time switch to wipe old rows. Core actions Add a transaction (uses your typed date/time or “now” if blank). Get totals for incomes and expenses. List transactions (filtered All/Income/Expenses) sorted oldest→newest. “Delete” = soft-delete…
Και κάπως έτσι η ιστορία επαναλαμβάνεται και η ζωή προχωρά. Τέσσερις άνθρωποι, ο Everybody, ο Somebody, ο Anybody και ο Nobody γνωρίζουν ότι μια σημαντική δουλειά πρέπει να γίνει. Όλοι ξέρουν ότι όλοι μπορούν να την κάνουν και θεωρούν ότι κάποιος θα την κάνει. Κανένας δεν την έκανε. Κάποιος θύμωσε γιατί τη δουλειά αυτή, μπορούσαν όλοι να την κάνουν. Όλοι πίστευαν ότι κάποιος από τους άλλους θα την κάνει αλλά συνειδητοποίησαν ότι όλοι δεν έκαναν τίποτα. Κατέληξαν να κατηγορούν ο ένας τον άλλο γιατί κανένας δεν έκανε αυτό που μπορούσαν να κάνουν όλοι. Μετάφραση χωρίς AI : Trifon Papadopoulos #σκέψεις #life #work #people
Για την νέα σχολική χρονιά, ένα ποίημα του Κωστή Παλαμά αφιερωμένο στους δασκάλους. Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές! Κι ότι σ’ απόμεινε ακόμη στη ζωή σου, Μην τ’αρνηθείς! Θυσίασε το ως τη στερνή πνοή σου! Χτίσ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ! Κι αν λίγη δύναμη μεσ’ το κορμί σου μένει, Μην κουρασθείς. Ειν’ η ψυχή σου ατσαλωμένη. Θεμέλια βάλε τώρα πιο βαθειά, Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει. Σκαψε βαθειά. Τι κι ‘αν πολλοί σ’ εχουν λησμονήσει; Θα θυμηθούν κάποτε και αυτοί Τα βάρη που κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη, Υπομονή! Χτίζε σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι.
Η κρίση, ο κορωνοϊός, ο πόλεμος, η απληστία, η ασυμμετρία, η απειρία, η αδιαφορία, η εκτίμηση, η ποσόστωση της αμέλειας, η σύγχυση, η ατζέντα, η αναρρίχηση ή μπορεί και άλλοι λόγοι ή λόγιοι, κρατούν φυλακισμένη την αγαπημένη μας Ελπίδα. Γράφουν παρέα το βιβλίο της ζωής μας και ξέρουν ότι μερικοί από εμάς θα ζήσουμε λιγότερο απ’ όσο νομίζουμε. Γιατί δεν ακούμε όταν πρέπει. Γιατί μένουμε αμέτοχοι ή είμαστε συμμέτοχοι. Γιατί δεν αντιδρούμε ή ακολουθούμε πιστά τις οδηγίες. Ακόμα και όταν η φθορά παραμονεύει. Δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε. Πολλά μπορούν να γίνουν στις επόμενες ημέρες για τον έλεγχο της ανισορροπίας. Μπορεί όμως να χρειαστεί και μεγαλύτερο διάστημα. Όπως και να είναι, δεν έχουμε στην κατοχή μας ακόμα ολόκληρο τον κώδικα. Γράφουμε νέες σελίδες κάθε μέρα. Με πόνο και αγωνία. Κάποιες σκόρπιες σημειώσεις του είναι τώρα στα χέρια μας. Έχουμε καταλάβει πια, ότι όλοι μας είμαστε τα δίδυμα παιδιά που προφητεύουμε την…
Ο κανόνας της απλότητας Αν δεν καταφέρουμε να μειώσουμε συνειδητά τις ανάγκες μας, δεν πρόκειται να είμαστε καλά ούτε μέσα στην κρίση αλλά ούτε και στην μετά κρίσης εποχή. Πρέπει να χαλαρώσουμε λίγο. Να σταματήσουμε να είμαστε σαν εκείνο το χαρτοπαίκτη που μένει σκυμμένος πάνω από τη ρουλέτα πάντοτε “για μια τελευταία φορά”, ελπίζοντας ότι θα αλλάξει η τύχη του. Επιθυμώντας πάντα περισσότερα και καλύτερα. Ρούχα, φαγητά, χρήματα, συντρόφους, τηλέφωνα, αυτοκίνητα, σπίτια. Τόσα που δεν προλαβαίναμε να τα χρησιμοποιήσουμε ούτε να καταλάβουμε την αξία τους. Η ευτυχία πηγάζει από την επίτευξη των στόχων μας και την πραγματοποίηση των ονείρων μας. Όμως σ’ αυτόν τον αγώνα σημασία έχει να βρεις το μέτρο, την ισορροπία μεταξύ της επιθυμίας, της εμμονής και του κορεσμού. Που δυστυχώς όμως το αντιληφθήκαμε κατόπιν εορτής. Όταν χάσαμε την μπάλα. Και τώρα ψάχνουμε να δούμε τι έγινε, ποιος μας πήρε τις μπάλες γιατί χρειαζόμασταν μια και θέλαμε είκοσι,…
“Τι θέλεις; Δεν έχω χρόνο. Λέγε γρήγορα.” Το πιο κλασικό μότο για δεκαετίες για τους περισσότερους. “Σου είπα. Δεν προλαβαίνω. Ούτε για να μιλήσουμε. Ούτε για να φιληθούμε. Ούτε για να αγκαλιαστούμε. Ούτε για να ακουστούμε. Ούτε για να αφουγκραστούμε. Ούτε για να ψαχτούμε.” Το μόνο χρόνο που είχαμε, ήταν για να κοιταχθούμε στον καθρέφτη, να φασωθούμε και να επιδειχθούμε στους άλλους. Και ξάφνου ο χρόνος αλλάζει. Κρίση, πανδημία, υγεία, φωτιά, πλημμύρα. Χρεωθήκαμε, γειτόνοι. Φασκιωθήκαμε, γειτόνοι. Απομακρυνθήκαμε, γειτόνοι. Διασωληνωθήκαμε, γειτόνοι. Εμβολιαστήκαμε, γειτόνοι. Καήκαμε, γειτόνοι. Πνιγήκαμε, γειτόνοι. Αφυδατωθήκαμε, γειτόνοι. Χαθήκαμε, γειτόνοι. Χεστήκ@με, γειτόνοι. Για να δούμε. Θα μάθουμε να αφιερώνουμε το χρόνο που πρέπει στους ανθρώπους και στα πράγματα που πρέπει. Θα γίνουμε κάποια στιγμή λίγο καλύτεροι άνθρωποι; θα κοιτάξουμε λίγο πιο μέσα; Ή μόλις τελειώσουν όλα αυτά θα γυρίσουμε στα παλιά; Στο “κοιτάτε μας, γειτόνοι” και στον εγωκεντρισμό μας; Θα υπερισχύσει ξανά το δήθεν; Το βιάζομαι;…
– Τι σκέφτεσαι; – Σκέφτομαι τα θέματα για τα οποία δεν επιτρέπεται να μιλάω για μην χάσω τη δουλειά μου, φάω ξύλο, πάω πιο κάτω στον πάτο, βρεθώ στο χαντάκι ή με δηλητηριάσουν. Δεν επιτρέπεται να μιλάω για στημένους αγώνες και παράγκες. Δεν επιτρέπεται να μιλάω για κρυφά κονδύλια χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Δεν επιτρέπεται να μιλάω για καρτέλ χειραγώγησης τιμών προϊόντων και υπηρεσιών. Δεν επιτρέπεται να μιλάω για παράνομο πλουτισμό πολιτικών προσώπων. Δεν επιτρέπεται να μιλάω για θέματα δημόσιας υγείας. Δεν επιτρέπεται να μιλάω για θέματα εκμετάλλευσης ανθρώπων (μεταναστευτικό, πορνεία, παιδική εργασία). Δεν επιτρέπεται να μιλάω για το τραπεζικό σύστημα. Δεν επιτρέπεται να μιλάω για τα χρέη των πολιτικών φορέων. Δεν επιτρέπεται να μιλάω για τη διακίνηση ουσιών. Δεν επιτρέπεται να μιλάω για χρηματισμό ή κυκλώματα στο χώρο των δημόσιων προμηθειών. Δεν επιτρέπεται να μιλάω για αποζημιώσεις και εγκλήματα πολέμου. Δεν επιτρέπεται να μιλάω για τα ωράρια και την…
Είναι ωραίο να πιστεύεις ότι με το πνεύμα μπορείς να πηγαίνεις κόντρα στο ρεύμα. Η ζωή όμως σε κυνηγάει αλύπητα, σε στοχεύει με κανόνες, σε πετυχαίνει με υποχρεώσεις, σε δεσμεύει με δόσεις, σε παραμυθιάζει με αποδόσεις και σε αγχώνει με επιδόσεις. Και σε δοκιμάζει είτε είσαι προετοιμασμένος (π.χ. διαβασμένος ή προφυλαγμένος) είτε απροετοίμαστος (π.χ. αδιάβαστος ή εκτεθειμένος). Και εσύ προσπαθείς να της ξεφύγεις και να επιβιώσεις με τη ματιά σου και την καρδιά σου. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι για να καταφέρεις να της ξεφύγεις, άλλοτε ματώνεις και άλλοτε ξεματώνεις. Δεν υπάρχει δυστυχώς εύκολος δρόμος. Καλές επιλογές και καλά αποτελέσματα, εύχομαι σ’ όλους μας. FB Tags: #mindstormGR
Ο δικός μου ο παππούς ο Παναγιώτης δεν μιλούσε για τον πόλεμο. Ποτέ τουλάχιστον μπροστά στα εγγόνια του δηλ. σ’ εμάς. Η μοναδική φορά που ξεκίνησε να μας πει κάτι, ήταν μια Κυριακή μεσημέρι στο χωριό. Στο μεσημεριανό φαγητό. Για το που ήταν στην Αλβανία και πως βίωσε αυτός τον πόλεμο. Μα στη δεύτερη πρόταση ξέσπασε σε λυγμούς και σταμάτησε απότομα την αφήγηση. Δεν του άρεσε ούτε ο πόλεμος, ούτε οι μνήμες του. Ούτε να δείχνει τον πόνο του. Αυτή ήταν η μοναδική φορά που είδα τον παππού μου να κλαίει. Ήμουν 8-9 ετών όταν συνέβη αυτό. Αλλά θυμάμαι ακόμα την έκφραση του προσώπου του. Χωρίς στην ουσία να μας πει κάτι, μας τα είπε όλα. Ότι ο πόλεμος σκοτώνει τους ανθρώπους κυριολεκτικά και μεταφορικά. Και ότι σημασία έχει να χαίρεσαι τη ζωή με τους αγαπημένους σου. FB Tags : #πόλεμος #μνήμη #πόνος #ζωή
