Πολλές οι πτυχές της αλήθειας αλλά η δική μας η καλύτερη. Μας βολεύει και μας νταντεύει. Και μετά μας αποφεύγει.
Δεν σας ξέρει κανείς; Τόσο το καλύτερο! Κάντε αλλαγές, εξομαλύνετε τυχόν προβλήματα, πειραματιστείτε με νέες ιδέες, καινούργια πράγματα. Δεν θέλετε στραμμένα όλα τα βλέμματα πάνω σας στο ξεκίνημα της δουλειάς σας. Δεν έχει νόημα να εκτεθείτε αν δεν είστε έτοιμοι ακόμα. Κάντε δοκιμές και δοκιμάστε τις δυνάμεις σας σε μικρότερο κοινό. Μετρήστε την ανταπόκριση πριν διευρύνετε το κοινό σας. Τώρα είναι η στιγμή να πάρετε τα ρίσκα σας. #softexperia
Πολλοί λένε ότι πρέπει να γράφεις μόνο για ένα δύο πράγματα του χώρου σου. Οι σημερινές έξυπνες εταιρείες όμως μιλούν για τα πάντα. Και ξέρουν τι κάνουν. Μιλούν για ντιζάιν, επικοινωνία, λογισμικό, τέχνη, ψυχολογία, χρηστικότητα ή για τον χώρο τους γενικώς. Αντί να προσεγγίσουν τον κόσμο, αφήνουν τον κόσμο να προσεγγίσει αυτούς. Το κοινό επιστρέφει συχνά για να δει τι έχουν να πουν. Και είναι η πιο δεκτική μερίδα πελατών και υποψήφιων πελατών που μπορούν να έχουν. Αν τους αρέσουν αυτά που λένε, πιθανότατα να τους αρέσουν και αυτά που πουλάνε. Πόσο θα στοίχιζε η προσέγγιση αυτού του κόσμου με τον παραδοσιακό τρόπο; Μάλλον πολλά με αβέβαιο αποτέλεσμα. Γι’ αυτό και εσείς δημιουργήστε κοινό. Μιλήστε, γράψτε μέσω blog ή άλλων κοινωνικών δικτύων, ανεβάστε βίντεο, μοιραστείτε χρήσιμες πληροφορίες και θα αποκτήσετε κοινό. Και όταν θα θελήσετε να προτείνετε ή να πουλήσετε κάτι, οι άνθρωποι θα είναι εκεί και το πιο πιθανό…
Σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά κι είδα ένα σμήνος πουλιά να ψαλιδίζουν το γαλάζιο του ουρανού. Τα δέντρα, οι σιωπηλοί κάτοικοι του κήπου, γέμιζαν από τα τριζόνια και το γουργούρισμα των περιστεριών. Παρέες παιδιών περνούσαν από κάτω τιτιβίζοντας, Άραβες με άσπρες κελεμπίες και ελαφροντυμένοι Ευρωπαίοι πηγαινοέρχονταν γυρεύοντας λίγη δροσιά ανάμεσα στις φυλλωσιές. Κι εκεί, μέσα στη γενναιοδωρία του πράσινου, ένιωσα τη μοναδικότητα της κάθε στιγμής. Και συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι αυτό ήταν όλο το νόημα της ύπαρξης. Να μπορείς να αποθησαυρίζεις την κάθε σου στιγμή μέσα στο αέναο κλωθογύρισμα του χρόνου. Να κάνεις φεγγάρι ό, τι περνάει από τη ζωή σου, όπως ένας πλανήτης που κρατάει στην τροχιά του ό, τι περνάει από το μαγνητικό πεδίο του. Σελ. 76, Τσάι με τον Καβάφη, Κατερίνα Καριζώνη
Βάλαμε φωτιά στα φρένα και μας έμεινε το γκάζι Το καλό με το Αλτσχάιμερ είναι ότι όταν βλέπεις κάποιους γνωστούς ή και αγνώστους ανθρώπους στον δρόμο, στα μέσα μεταφοράς και στα μέσα ενημέρωσης, εσύ πάντα τους χαμογελάς. Σε χαιρετούν, σε κοιτάνε στα μάτια, σε χτυπάνε στην πλάτη και σου λένε ότι θα σε σώσουν αφού ίσως πρώτα σε δώσουν, και εσύ δεν κρατάς κακία σε κανέναν. Χαίρεσαι γιατί τους βλέπεις να μην συμβιβάζονται μέχρι να συμβιβαστούν στον υποβιβασμό. Χαίρεσαι γιατί είναι γύρω σου να σου δώσουν ένα pass αφού πρώτα έχεις χάσει το class και έχεις χρεωθεί για by pass. Μου λέτε άλλη μια φορά το όνομά σας και την ιδιότητά σας γιατί ξεχνώ; Έχετε μήπως και φορτιστή; Έχω μείνει με 1% μνήμη.
Πώς είναι η ζωή; Περιπεπλεγμένη. Πώς είναι η μουσική; Περιπεπλεγμένη. Πώς είναι η ματιά; Περιπεπλεγμένη. Πώς είναι η αγορά; Περιπεπλεγμένη. Πώς είναι η σκέψη; Περιπεπλεγμένη και σε καμία περίπτωση εφησυχασμένη. Πάντα σε κίνηση συνθέτει, μαθαίνει, ξεμπερδεύει και προχωρά. #σκέψη #μουσική #mindstormGR mindbook.eu
