Η δύναμη της ανάγκης μας για συμμόρφωση είναι πιεστικότατη σε βαθμούς επιβίωσης για πολλούς – κοινωνικής επιβίωσης τουλάχιστον, και ξέρουμε πόσο το πλήθος ταυτίζει το προσωπικό με το κοινωνικό και εξαφανίζει μέσα στο βάλτο του δεύτερου την προσωπική του δημιουργική πνοή. Δύσκολα πας κόντρα και ξεχωρίζεις από τους πολλούς, από τους ισχυρούς άλλους που στέκονται απέναντί σου “όλοι μαζί”. Δεν αντέχεις την απομόνωση, την επίκριση, την περιφρόνηση, σε καθιστά αδύναμο κοινωνικά η απομόνωση, μένεις ακάλυπτος. Καλύτερα να εξοριστείς από το εγώ σου παρά από τους πολλούς γύρω σου. Προστατεύεσαι κοντά τους, η επιβεβαίωση και η αποδοχή αποδεικνύονται αμέσως. Και όμως, το προσωπικό ελεύθερο μέλημα του καθενός, κάπως και σχεδόν πάντα, θα πάει κόντρα στο γενικό θέλημα. Το θέλημα, η βούληση είναι πρωτογενής κραυγή της μοναδικότητας των ψυχών. Γιατί τι άλλο είναι μια καρδιά από το θέλω της; Έχει μεγάλη αξία να μπορεί να διακρίνει κάποιος τα του Καίσαρος και τα…
Αναζητώντας τον κρυμμένο θησαυρό της ζωής μας, ψάχνουμε συνεχώς γύρω μας. Μασκαρευόμαστε, καρναβαλιζόμαστε, τσικνιζόμαστε, ντυνόμαστε, δαγκωνόμαστε, αγκαλιαζόμαστε, ξεχνιόμαστε, κρυβόμαστε, ψαχνόμαστε και μερικές φορές βρισκόμαστε και αγαπιόμαστε. Και φτου ξανά μανά από την αρχή. Ο βροχερός ή ηλιόλουστος ενεστώτας του κρυμμένου θησαυρού για την Πάτρα αναμένει εις το ακουστικό της μια ανάσα. Για τη δόση και της τσίκνας που θα την ελευθερώσει για να μην της την δώσει που έχει πατώσει. Σημειολογικά, ενεργειακά και οικονομικά. Φάτε λοιπόν, γιατί χανόμαστε. #τι_δεν_καταλαβαίνεις #reality #πραγματικότητα #ζωή #καρναβάλι
Και κάπως έτσι η ζωή συνεχίζεται. Σου δείχνουν λίγο φως και σου τάζουν περισσότερο. Προσεχώς. Για σήμερα όμως, τόσο όσο. Ή και λιγότερο από τόσο ή όσο. Τέλος πάντων. Νταραβέρι να γίνεται. Όσο ρε παιδί μου για να ελπίζεις. Για να μην φωνάζεις. Για να μην δημιουργείς προβλήματα. Για να λες ναι. Για να μην χαλάσεις τα δανεικά έπιπλα. Για να λες πάλι καλά. Για να μην τσακιστείς στο σκοτάδι αλλά μια κατάθλιψη να την έχεις. Για να παίρνεις το χαπάκι σου και να πηγαίνεις για ύπνο. Η ιστορία όμως δεν γράφεται απ’ αυτούς που αρκούνται στο λίγο φως. Γράφεται απ’ αυτούς που θέλουν περισσότερο το φως και το διεκδικούν. Απ’ αυτούς που ξυπνούν και τολμούν και ανοίγουν την πόρτα και βγαίνουν μπροστά. Και εδώ αρχίζουν τα προβλήματα και οι συγκρούσεις. Γιατί η μια πλευρά μετράει το φως διαφορετικά από την άλλη. Και το χρεώνει και διαφορετικά. Και το διαπραγματεύεται…
Ένα ξέρω. Ότι ουδέν ξέρω. Αλλά οι άλλοι πρέπει να με ξέρουν και να πιστεύουν ότι ξέρω. Και για να πιστεύουν ότι ξέρω, πρέπει να με βλέπουν και να νιώθουν σίγουροι ότι ξέρω να σαλαγάω τα πρόβατα. Γι’ αυτό βάλε λίγο ακόμα γκλαμουριά. Δώσε γυαλί. Φτιάξε μαλλί. Ανέβασε τόνο και βάλε φίλτρο και κρέμα να ανέβει ο πόνος και να δουλέψει ο φθόνος. #mindstormGR
