“Τι θέλεις; Δεν έχω χρόνο. Λέγε γρήγορα.” Το πιο κλασικό μότο για δεκαετίες για τους περισσότερους. “Σου είπα. Δεν προλαβαίνω. Ούτε για να μιλήσουμε. Ούτε για να φιληθούμε. Ούτε για να αγκαλιαστούμε. Ούτε για να ακουστούμε. Ούτε για να αφουγκραστούμε. Ούτε για να ψαχτούμε.” Το μόνο χρόνο που είχαμε, ήταν για να κοιταχθούμε στον καθρέφτη, να φασωθούμε και να επιδειχθούμε στους άλλους. Και ξάφνου ο χρόνος αλλάζει. Κρίση, πανδημία, υγεία, φωτιά, πλημμύρα. Χρεωθήκαμε, γειτόνοι. Φασκιωθήκαμε, γειτόνοι. Απομακρυνθήκαμε, γειτόνοι. Διασωληνωθήκαμε, γειτόνοι. Εμβολιαστήκαμε, γειτόνοι. Καήκαμε, γειτόνοι. Πνιγήκαμε, γειτόνοι. Αφυδατωθήκαμε, γειτόνοι. Χαθήκαμε, γειτόνοι. Χεστήκ@με, γειτόνοι. Για να δούμε. Θα μάθουμε να αφιερώνουμε το χρόνο που πρέπει στους ανθρώπους και στα πράγματα που πρέπει. Θα γίνουμε κάποια στιγμή λίγο καλύτεροι άνθρωποι; θα κοιτάξουμε λίγο πιο μέσα; Ή μόλις τελειώσουν όλα αυτά θα γυρίσουμε στα παλιά; Στο “κοιτάτε μας, γειτόνοι” και στον εγωκεντρισμό μας; Θα υπερισχύσει ξανά το δήθεν; Το βιάζομαι;…
#mindstormGR – Μια μέρα ο δάσκαλος έγραψε στον πίνακα : 9 x 1 = 7 9 x 2 = 18 9 x 3 = 27 9 x 4 = 36 9 x 5 = 45 9 x 6 = 54 9 x 7 = 63 9 x 8 = 72 9 x 9 = 81 9 x 10 = 90 Όταν τελείωσε το γράψιμο, πήγε στο γραφείο και όταν γύρισε στην τάξη, όλοι οι μαθητές γελούσαν για το λάθος που έκανε στην πρώτη πράξη. Σε αυτό το σημείο ο δάσκαλος είπε : “Έγραψα την πρώτη πράξη λάθος επίτηδες επειδή ήθελα απλά να σας εξηγήσω πως θα σας φερθεί ο κόσμος εκεί έξω. Βλέπετε, έχω γράψει σωστά 9 πράξεις. Κανείς όμως δεν μου είπε ότι είμαι καλός. Όλοι σας γελάσατε και με επιπλήξατε για το μόνο λάθος που έχω κάνει.” Αυτό είναι το δίδαγμα. Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει…
Γιατί ποτέ ο πάνω, όντως από πάνω, δεν μπορεί να είναι από κάτω. Και ο κάτω, όντως από κάτω, πασχίζει να μην πάει πιο κάτω και ελπίζει να φέρει τα πάνω κάτω. Και ο πάνω να μείνει πάνω γιατί δεν ξέρει πως είναι να ζεις πιο κάτω. Ή γιατί καλόμαθε στα πάνω ξεκινώντας από κάτω. Και κάπως έτσι ήρθανε τα πάνω κάτω. Και πάμε παρακάτω γιατί η ζωή συνεχίζεται στο κάτω κάτω. #mindstormGR
– Κάποιος άλλος : Δουλεύεις; – Εγώ : Όχι, μωρέ. Ξεχάστηκα. Συνήθως κάθομαι. – Kάποιος άλλος : Και τι κάνεις; Όλο γράφεις περί ανέμων και υδάτων. – Εγώ : Έτσι νομίζεις; – Κάποιος άλλος : Ναι, έτσι νομίζω. – Εγώ : Μάλιστα. Ας το πάρουμε ξανά από την αρχή. Όταν ήρθα να σου μιλήσω για τη δική σου δουλειά, με κοίταγες και με άκουγες; Άστο, μην απαντήσεις. Να σου πω εγώ. Κοίταγες το κινητό σου και μου έλεγες ότι εκεί υπάρχουν καλύτερες προτάσεις από τις δικές μου. Ότι έχεις αργήσει, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή και θα τα πούμε μια άλλη φορά. Όταν ήρθα να σου πω για να πάμε για καφέ και να μιλήσουμε για ένα κοινωνικό ζήτημα, με κοίταγες και με άκουγες; Άστο, μην απαντήσεις. Να σου πω εγώ. Κοίταγες το κινητό σου και μου έλεγες ότι δεν έχεις άλλο χρόνο. Ότι πρέπει…
Του κλέφτη δεν του αρέσει να τον κλέβουν. Του ψεύτη δεν του αρέσει να του λένε ψέματα. Του τσαμπατζή δεν του αρέσει να μην τον πληρώνουν. Του τραπεζικού δεν του αρέσει να τον χρεώνουν. Του αστυνομικού δεν του αρέσει να τον συλλαμβάνουν. Του ρατσιστή δεν του αρέσει να τον περιθωριοποιούν. Του βιαστή δεν του αρέσει να τον βιάζουν. Του εκβιαστή δεν του αρέσει να τον εκβιάζουν. Του φύλακα δεν του αρέσει να τον φυλακίζουν. Του διαχειριστή δεν του αρέσει να τον διαχειρίζονται. Του ζαχαροπλάστη και του πολιτικoύ δεν τους αρέσει να τους πλάθουν. Του κλητήρα δεν του αρέσει να τον κλητεύουν. Του μάγου δεν του αρέσει να τον μαγεύουν. Του ξεδιάντροπου δεν του αρέσει να τον ντροπιάζουν. Του δικτυωμένου δεν του αρέσει να του κόβουν τη σύνδεση. Του βολεμένου δεν του αρέσει να τον ξεβολεύουν. Του επόπτη δεν του αρέσει να τον εποπτεύουν. Του κερατά δεν του αρέσει να τον…
– Ερ. Τι κάνεις; – Απ. Διαβάζω έναν υποθετικό διάλογο μεταξύ δύο ανθρώπων. Ο ένας υπέρ μιας δεδομένης κατάστασης και ο άλλος μαχόμενος για κάποια αλλαγή αυτής της δεδομένης κατάστασης. Και οι δύο ζουν, λέει, σε μια χώρα με δημοκρατικό πολίτευμα. – Ερ. Και τι λένε ο ένας στον άλλο; Για πες μου. – Απ. Ο 1ος λέει στον 2ο : Εκινήθης. Γιατί εκινήθης; Ποιος είναι ο διοργανωτής της ΕΙΡΗΝΙΚΗΣ κίνησης σου; Της περπατησιάς σου; Του αναστήματος σου; Της σκέψης σου; Της γραφής σου; Της ομιλίας σου; Της σκέψης σου; Της τέχνης σου; Της ανάρτησης σου; Γιατί δεν τα δήλωσες όλα στην πλατφόρμα; Στο πληροφοριακό σύστημα; Είσαι μήπως αστάθμητος παράγοντας; Σκεπτόμενος πολίτης; Ελεύθερος άνθρωπος ίσως; Ενοχλείς, μυρμηγκάκι; Είναι πιθανόν να ενοχλήσεις; Δεν πιστεύω να είσαι κανένας τέντυ μπόις και να μας χαλάσεις το γλυκό και την ωραία μόστρα μας; Έχεις μυαλό; Αλλά τι σε ρωτάω. Το μυαλό σου δεν με…
Και εγώ έχω μια ιδέα. Ωραία. Να συναντηθούμε να τα πούνε οι ιδέες μας. Συζητήσεις επί συζητήσεων. Για το ποιανού είναι η ιδέα και μη μας την κλέψουν. Άλλο όμως πράγμα η ιδέα και άλλο η υλοποίηση της. Αυτό που κάνουμε μετράει, όχι αυτό που λέμε. Αν θέλουμε να μάθουμε αν έχει αξία η ιδέα μας, πρέπει να δοκιμάσουμε να την πουλήσουμε και να δούμε τι ψάρια θα πιάσει. Το πιθανότερο, όχι πολλά. Μέχρι να αρχίσουμε να υλοποιούμε κάτι, η ιδέα παραμένει ιδέα. Και από ιδέες, όλοι έχουμε από μία. #ιδέες #mindstormGR
– Τι κάνεις, ρε γιε; Με ξέχασες; Είσαι καλά; Δεν με πήρες τηλέφωνο να μου πεις ότι έφτασες και ότι όλα είναι καλά. – Μην ανησυχείς, ρε πατέρα. Καλά είμαι. Δεν σε ξέχασα. Σε θυμάμαι. Απλά χαλιέμαι λίγο που δεν με παίρνεις ακόμα τηλέφωνο. Ενώ τότε χαλιόμουν που με έπαιρνες πολλές φορές μέχρι να το σηκώσω, να με ακούσεις και να σιγουρευτείς ότι όλα είναι καλά. *Τι τα θες; Πρέπει να περάσει ο χρόνος και να γράψει ο πόνος για να καταλάβουμε κάποια πράγματα.
Οι ζωές μας γράφονται από τις απλές, βασικές, πρωτόγνωρες και πολλές φορές ανείπωτες ιστορίες μας. – Ποιος μας παρότρυνε; – Τι μας έκανε να πιστέψουμε στον εαυτό μας; – Από ποιο σπίτι ή σκηνή βγήκαμε στο δρόμο; – Σε ποια αλάνα παίξαμε, πέσαμε και ξανασηκωθήκαμε; – Πως βρήκαμε το δρόμο μας; Είναι Ιούνιος 1992. Γύρω στις 9:30 π.μ. ο ταχυδρόμος φτάνει στο γραφείο του πατέρα μου. Δίνει την αλληλογραφία. Η αλληλογραφία έχει και μια επιστολή για μένα. Η επιστολή είναι από το Πανεπιστήμιο του Kent. Ανοίγω το φάκελο και διαβάζω το περιεχόμενο. Μια παράγραφος απάντηση στα όνειρα μου. Δυστυχώς όχι η αναμενόμενη. “Λυπούμεθα αλλά η αίτηση σας για να παρακολουθήσετε το μεταπτυχιακό πρόγραμμα MBA Sept 1992 – Dec 1993 δεν έγινε δεκτή. Αν το επιθυμείτε, μπορείτε να κάνετε ξανά αίτηση στο μέλλον.” Το διαβάζω, το ξαναδιαβάζω, σκέφτομαι λίγο μήπως δεν έχω κάνει κάτι σωστά, μήπως έχω ξεχάσει κάτι. Τσαντίζομαι γιατί…
– Ρε Λάκη, για πες κανένα ανέκδοτο. – Ρε Λάκη, για δες τι μπορείς να κάνεις. – Ρε Λάκη, για δες πότε θα βγούμε. – Ρε Λάκη, για πάρε τηλέφωνο να δούμε τι θα κάνουμε. – Ρε Λάκη, για πάρε να βρεθούμε. – Ρε Λάκη, για πάρε μπας και σωθούμε. – Ρε Λάκη, για πάρε να χαρούμε. * Social προ social media με πολλά καντράν, φωτάκια, κουδουνάκια και κουμπάκια. Να είσαι καλά, ρε πατέρα εκεί που είσαι. Να τους ανακατώνεις, να τους πατάς τα κουμπιά τους και να τους κάνεις να γελάνε και εκεί με την ψυχή τους. #χαρά #γέλιο #μνήμη #αναμνήσεις #ζωή
Αντιστοίχως Ρε μάναααα, έπεσε το βύσμα!!! Ρε μάναααα, έπεσε το κλύσμα!!! Ρε μάναααα, έπεσε το πείσμα!!! Να πάρεις τη σκούπα και να τα μαζέψεις… Αμάν. Μ’ έχετε κάνει πολιτικό σάκο του μποξ πια εδώ μέσα!!! * Σε ποια κάμερα είπαμε κοιτάω για να δείξω ότι νογάω και το λόγο μου μετράω και τη θέση μου κρατάω; FB Tags : #reality #mindstormGR
Πόσοι από εσάς θυμάστε το παιχνίδι της μακριάς γαϊδούρας; Τον τσακωμό για το ποιος θα κάτσει μπροστά, στη μέση και πίσω; Ποιος θα είναι με εμάς και ποιος με τους άλλους; Ποιος θα μετρήσει; Ποιος θα αντέξει και ποιος θα πέσει; Ποιος θα κερδίσει; Ποιος θα βογκήξει; Ποιος θα πηδήξει ψηλά; Ποιος φταίει που δεν άντεξε και χάσαμε; Κοίτα να δεις που η μακριά γαϊδούρα έγινε τμήμα της καθημερινότητάς μας και πάλι. Και το παιχνίδι γίνεται ζωή. Και η ζωή, χολή. Και η χολή, φορτίο. Και το φορτίο, φραγμός. Και ο χρόνος, χρόνια. Και ο πόνος, κλάμα. Και το κλάμα, πίκρα. Και η πίκρα, θυμός. Και ο θυμός, διωγμός ή και ξεσηκωμός. Και η ζωή κύκλους κάνει. #σκέψεις #κύκλοι #ζωή #hellenicland / fb : Hellenic-Land.com / www.hellenic-land.com
As Greeks all over the world mark International Greek Language Day on February 9, many recall the speeches in English — peppered with Greek-origin words and phrases — given by economist and politician Xenophon Zolotas in the late 1950s. Zolotas was director of the Bank of Greece when he appeared in front of an audience at an International Bank for Reconstruction and Development conference in 1959. He delivered two speeches in English using Greek words to emphasize the wealth of the Greek language and the fact that countless Greek words enrich English. Greek remains a language which greatly enriches international scientific discourse; more than any other, it is the language which developed, shaped and expressed the beginning of most scientific theories, philosophical thoughts, and literature in most of the modern-day languages of the Western world. Here is the second speech delivered Oct. 2, 1959: Kyrie, It is Zeus’ anathema on…
Τι είναι αυτό που επιτρέπει να μειωθεί η μυϊκή ένταση, να χαλαρώσει το σώμα και να αυξηθεί η αναπνευστική ικανότητα; Α. Το τρέξιμο Β. Το γέλιο Γ. Ο ύπνος Δ. Άλλο Παρόλο που τόσο η φυσική άσκηση όσο και ο ύπνος είναι βασικά για την ευεξία μας, ποτέ δεν θα μπορέσουμε να πούμε αρκετά για τα οφέλη του γέλιου, το οποίο μας χαλαρώνει και αυξάνει την αναπνευστική μας ικανότητα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το γέλιο κάνει επίσης καλό στις καρδιαγγειακές παθήσεις, στην εκτόνωση του άγχους και στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος. Συχνά γκρινιάζουμε για να έρθουμε σ’ επαφή μ’ άλλους ανθρώπους. Αν όμως αντικαθιστούσαμε τα ξεσπάσματα γκρίνιας με ξεσπάσματα γέλιου; Τα πράγματα θα ήταν σίγουρα καλύτερα. Κοινωνικά και επαγγελματικά. Αμφιβάλλετε; Θα ήθελα να βλέπατε τα μούτρα όλων μας την τελευταία φορά που γκρίνιαζα και ο Απόστολος πήρε ένα βιβλίο για την γκρίνια από τη βιβλιοθήκη, μου το έδωσε και…
Στη δεκαετία του 90 βρίσκομαι στην Αθήνα για την παρακολούθηση ενός ολιγοήμερου σεμιναρίου Διοίκησης Επιχειρήσεων και μένω στο σπίτι του ξαδέρφου μου κοντά στη Γυμναστική Ακαδημία. Συζητώντας, αποφασίζουμε να πάμε να δούμε έναν αγώνα μπάσκετ Ολυμπιακός – Πανιώνιος. Παρκάρουμε, παίρνουμε το ογκώδες κασετόφωνο για να μη μας το κλέψουν και μπαίνουμε καθυστερημένοι μέσα στο γήπεδο. Καθόμαστε σε μια ουδέτερη κερκίδα χωρίς κανένα διακριτικό ομάδας και χωρίς να κάνουμε την παραμικρή κίνηση υποστήριξης προς οποιαδήποτε πλευρά. Η κερκίδα στην άλλη πλευρά γεμάτη από οπαδούς του Ολυμπιακού να φλέγεται και το πάθος τους να σε κάνει να ανατριχιάζεις. Οι σκόρπιοι λιγότεροι φίλαθλοι του Πανιωνίου να προσπαθούν και αυτοί να ακουστούν για να τονώσουν το ηθικό της ομάδας τους μήπως και γυρίσουν το παιχνίδι. Και ως εκ θαύματος, το παιχνίδι γυρίζει και ο Πανιώνιος κερδίζει το παιχνίδι με έναν πόντο διαφορά. Με το που τελειώνει το παιχνίδι, σηκωνόμαστε από την κερκίδα και προχωράμε…