Ερ. Τι ψάχνεις; Απ. Λέξεις. Ερ. Να τις κάνεις τι τις λέξεις; Θα μπλέξεις. Απ. Αμ αυτό ακριβώς θέλω να κάνω. Να μπλέξω μπας και βρω την άκρη του νήματος και ξεμπλέξω. Για πάμε λίγο : – Ψυχαναγκασμός Το να κατακλύζεται συνεχώς το μυαλό μας από βασανιστικές, συνήθως, σκέψεις ή ιδέες, ή να αποφεύγουμε συστηματικά κάποιες άλλες. Στόχος : Να βάλουμε μέτρο στην επανάληψη. Π.χ. Να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε συνεχώς 1 ) να καθαρίσουμε το σπίτι μας, 2 ) να τακτοποιήσουμε τα βιβλία μας, 3 ) να πλύνουμε το αυτοκίνητό μας, 4 ) να καθαρίσουμε τους πόρους του προσώπου μας, 5 ) να πλύνουμε τα χέρια μας ή να βάψουμε τα νύχια μας, 6 ) να καθαρίσουμε τη μύτη μας, 7 ) να σπάσουμε τα δάχτυλά μας, 8 ) να κοιτάξουμε απέξω μη μας έχουν πάρουν τη θέση στάθμευσης, 9 ) να βάψουμε τα μαλλιά μας, 10 ) να μην…
Η ομιλία όπως και η γραφή είναι τρόποι επικοινωνίας. Και είναι τόσο απαραίτητο να επικοινωνούμε; Η επικοινωνία είναι κάτι σαν την αγάπη. Είναι αυτή που κάνει ζευγάρια, ομάδες, κοινωνίες, κράτη να προχωρούν μπροστά. Είναι αυτή που κάνει τον κόσμο να γυρνά. Πολλοί τη μελετούν και ως επιστήμη αλλά κανείς δεν ξέρει όλες τις πτυχές της. Η επικοινωνία είναι κάτι φυσικό, κάτι καθημερινό. Και όμως, όλοι έχουμε μια θολή εικόνα όλων των κανόνων που τη διέπουν. Μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, μιλάμε, ρωτάμε, διαβάζουμε, εξηγούμε, ακούμε, διαφωνούμε, κουβεντιάζουμε ή κρατάμε το στόμα μας κλειστό. Όμως λιγότεροι είναι αυτοί που συστηματικά χρησιμοποιούν ή μελετούν τα μέσα επικοινωνίας για να βελτιώσουν τις επικοινωνιακές και διαπραγματευτικές ικανότητες τους. Που τους ενδιαφέρει να ξεχωρίζουν το σωστό από το λάθος. Που θέλουν να μάθουν το πως οι άλλοι άνθρωποι χρησιμοποιούν την επικοινωνία για να επηρεάζουν τη συμπεριφορά μας και να καθοδηγούν τις πράξεις μας. Αν σας ενδιαφέρει…
Το παιδί μου πρόσφατα πήρε βαθμούς, είναι αρκετά καλοί έως πολύ καλοί και σίγουρα καλύτεροι από τους δικούς μου όταν ήμουν στην ηλικία του. Στο πείραγμά μου για ένα χαμηλότερο συγκεκριμένο βαθμό που τον χαρακτήρισα τουρίστα, μου είπε ότι δεν είναι τουρίστας. Όμως είναι όλα καλά; Τι γίνεται γενικώς με τα παιδιά και με εμάς; Πόσο επικοινωνούμε μαζί τους; Πόσο επικοινωνούν μεταξύ τους; Πόσο αποδέχονται το ένα το άλλο; Πόσο αποδεχόμαστε εμείς αυτά; Πόσο ανοιχτή στην αριστεία ή στη διαφορετικότητα είναι η κοινωνία μας; Όταν έχουμε ένα παιδί που κάνει εύκολα αυτό που του ζητάμε, κλωτσάει ή πετάει καλά το τόπι και έχει καλούς βαθμούς, χαιρόμαστε. Αλλά αυτή είναι μια “φυσιολογική” χαρά, γιατί προφανώς κάνει τα πάντα σωστά. Είναι all inclusive. Όταν όμως έχουμε ένα παιδί με συγκεκριμένες δυσκολίες, για το οποίο η μάθηση ή η άθληση είναι πιο δύσκολη και περίπλοκη από ό,τι για ένα άλλο παιδί, η ευτυχία…