Και η ιστορία επαναλαμβάνεται

Και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Γιατί δεν είναι τι είναι αλλά τι μπορείς να πείσεις τους άλλους ότι είναι.

ΙΟΥΛΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΑΣ

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

ΣΚΗΝΗ 1
Ρώμη. Δρόμος.
(Μπαίνουν ο Φλάβιος, ο Μαρούλλος και μερικοί πολίτες.)

ΦΛΑΒΙΟΣ
Εμπρός! Σπίτι, τεμπέληδες, πηγαίνετε στο σπίτι σας!
Είναι αργία σήμερα; Ή μήπως δεν το ξέρετε πως δεν μπορείτε,
αφού είστε τεχνίτες, να γυρίζετε καθημερινή
χωρίς σημάδια της δουλειάς σας; Μίλα, ποια είναι εσένα η
τέχνη σου;

Α΄  ΠΟΛΙΤΗΣ
Εγώ, κύριε, είμαι μαραγκός.

ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ
Πού είναι η ποδιά σου η πέτσινη και το μέτρο σου;
Τι μου ‘χεις βάλει τα καλά σου; Και συ, κύριε,
τι τέχνη κάνεις;

Α΄  ΠΟΛΙΤΗΣ
Αλήθεια, κύριε, μπροστά σ’ έναν καλό τεχνίτη, εγώ ΄μαι, όπως
θα ΄λεγε κανείς, σκιτζής.

ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ
Ναι, αλλά τι τέχνη κάνεις; Πες μου καθαρά.

Β΄  ΠΟΛΙΤΗΣ
Μια τέχνη, κύριε, που ελπίζω
πως μπορώ να κάνω
με καθαρή τη συνείδησή μου,
αφού η αλήθεια είναι,
κύριε, πως διορθώνω παλιοτόμαρα.

ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ
Τι τέχνη, βρε κατεργάρη; Βρε παλιοκατεργάρη, τι τέχνη;

Β΄  ΠΟΛΙΤΗΣ
Α, παρακαλώ, κύριε, μην ξεφεύγεις με μένα, αλλά,
αν σου ξεφύγει τίποτα, κύριε, εγώ θα σε φτιάξω.

ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ
Τι εννοείς; Εμένα να φτιάξεις, θρασύτατε;

Β΄  ΠΟΛΙΤΗΣ
Όχι, κύριε, να σε μπαλώσω.

ΦΛΑΒΙΟΣ
Δεν μου λες, μπαλωματής είσαι;

Β΄  ΠΟΛΙΤΗΣ
Αλήθεια, κύριε, εγώ ζω από το σουβλί μου
εγώ δεν ανακατεύομαι ούτε με τα θέματα ενός πραγματευτή
ούτε με τα θέματα των γυναικών, αλλά είμαι πραγματικά,
κύριε, χειρουργός των παλιών παπουτσιών
όταν βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο, τα γιατρεύω.
Όλοι οι καθωσπρέπει άνθρωποι, όσοι πάτησαν ποτέ σε
καθαρό δέρμα, πάτησαν πάνω σε δικό μου εργόχειρο.

ΦΛΑΒΙΟΣ
Και γιατί σήμερα δεν είσαι στο μαγαζί σου;
Τι γυρίζεις με τούτους δω τους ανθρώπους στους δρόμους;

Β΄  ΠΟΛΙΤΗΣ
Αλήθεια, κύριε, για να χαλάσουν τα παπούτσια τους και να βρω εγώ δουλειά.
Όμως, για να πω την αλήθεια, κύριε,
κάναμε σχόλη σήμερα για να δούμε τον Καίσαρα
και να χαρούμε για τον θρίαμβό του.

ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ
Για ποιον λόγο να χαρείτε;
Τι υποτελείς τον ακολουθούν στη Ρώμη να τον δοξάσουν δεμένοι στις ρόδες της
άμαξάς του;
Ω εσείς, κούτσουρα, εσείς, τούβλα, εσείς χειρότεροι και από
αναίσθητα πράγματα.
Ω εσείς σκληρόκαρδοι, απάνθρωποι άνδρες της Ρώμης, δεν γνωρίσατε τον Πομπήιο;
Πόσες φορές δεν σκαρφαλώσατε σε τοίχους, σε παραπέτα, σε πύργους και παράθυρα,
σε καμινάδες με τα μωρά σας αγκαλιά, και εκεί δεν καθίσατε όλη μέρα με υπομονή
προσμένοντας να δείτε τον τρανό Πομπήιο
να περνάει στους δρόμους της Ρώμης!
Κι όταν βλέπατε να προβάλλει το άρμα του,
δεν φωνάζατε όλοι μαζί,
κάνοντας τον Τίβερη να τρέμει κάτω από τις όχθες του,
ακούγοντας τον αντίλαλο της φωνής σας να βουίζει
στις κούφιες ακτές του;
Και τώρα φορέσατε τα καλά σας
και λέτε πως είναι σχόλη;
Kαι τώρα εσείς στρώνετε άνθη στον δρόμο του,
που έρχεται θριαμβευτής
πάνω στο αίμα του Πομπήιου!
Εξαφανιστείτε!
Τρέξτε στα σπίτια σας.
Πέστε στα γόνατα και
προσευχηθείτε στους θεούς
να σταματήσουν την τιμωρία
που αρμόζει σε τέτοια αχαριστία.

ΦΛΑΒΙΟΣ
Φύγετε, φύγετε, καλοί μου συμπατριώτες, και γι’ αυτό
το σφάλμα, συγκεντρώστε όλους τους κακομοίρηδες
σαν εσάς, τραβήξτε τους στου Τίβερη τις όχθες και χύστε
τα δάκρυά σας στο κανάλι, ώσπου τα νερά του
να ανέβουν και να φιλήσουν τις πιο ψηλές ακτές του.

(Βγαίνουν οι πολίτες.)

Δες πώς το ευτελές τους μέταλλο λύγισε
εξαφανίζονται αμίλητοι στην ενοχή τους.
Κατέβα εσύ από εκεί κατά το Καπιτώλιο
εγώ θα πάω από εδώ
Ξεγύμνωσε τ’ αγάλματα, όσα βρίσκεις στολισμένα
Εορταστικά.

ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ
Μπορούμε να το κάνουμε αυτό; Ξέρεις, σήμερα είναι
γιορτή, τα Λουπερκάλια.

ΦΛΑΒΙΟΣ
Δεν πειράζει μη μείνει άγαλμα με τρόπαια του Καίσαρα πάνω του. Εγώ θα πάω γύρω
να διώχνω τον όχλο απ’ τους δρόμους. Κάνε και εσύ το ίδιο όπου δεις μάζωξη.
Με μαδημένα τα φτερά που μεγαλώνουν στις φτερούγες του,
θα τον κάνουμε να πετάει στο συνηθισμένο ύψος,
αλλιώς θ΄ ανέβει όπου δεν φτάνει ανθρώπου μάτι και θα
μας έχει όλους εμάς σε δουλική τρομοκρατία.

(Βγαίνουν.)