Έχω μία ή μπορεί και δύο απορίες…

Τι φταίει που πνιγόμαστε και καιγόμαστε επί δεκαετίες;

Τι φταίει που οι κόποι δύο και τριών γενεών πάνε στον κουβά και οι θιγόμενοι αυτοί άνθρωποι καλούνται να παραμείνουν ψύχραιμοι;

Η κλιματική αλλαγή,

το μικροκλίμα,

η ένταση του φαινομένου,

η ταχύτητα του ανέμου,

το δύσβατο,

το ανθρώπινο λάθος,

ο ξένος δάκτυλος,

ο δικός μας δάκτυλος,

η συγκυρία,

το μέσο,

ο εξοπλισμός,

το ανάγλυφο,

το πεδίο,

το συνεργείο,

το επιτελείο,

η κρίση,

η ενέργεια,

η αδράνεια,

η καθυστέρηση,

η δόση,

ο καφές,

η προσφορά,

η εσφαλμένη αξιολόγηση,

ο πυλώνας,

ο τυφώνας,

ο χειμώνας,

ο κανόνας,

η επιτήρηση,

η συντήρηση,

η νοοτροπία,

η απληστία,

η αδιαφορία,

η αμαρτία,

η συμμορία,

η εντροπία,

η επικοινωνία,

η γραφειοκρατία,

η ωραία πεταλούδα,

η δρομολόγηση,

η αντιδρόμηση,

η ένσταση,

ο γείτονας,

ο μάστορας,

ο κάστορας,

η επιτροπή,

η ανατροπή,

η δηλωτή ή

η πινακωτή;

Θα συμβουλευτώ και τους παραθυράτους ειδήμονες και όλα καλά θα πάνε. Χάπια για τον πονοκέφαλο να μην ξεχάσω να πάρω.

Και αν τύχει και καώ και εγώ, στην άλλη ζωή θα τα ξαναφτιάξω. Γιατί όλα είναι ατμός.

Γιατί λοιπόν να στενοχωριέμαι;