‘Αντε σπίτι σου, άνθρωπε μου!

Περί αξιολόγησης

Στην αγορά άμα δε φέρνεις τα αποτελέσματα που πρέπει, σου λένε κατάμουτρα ότι τα σκάτωσες και άντε σπίτι σου.

Αν δε σου πουν και καμιά πιο χοντρή. Άσε δε, που πολλές φορές δεν πληρώνεσαι καθόλου γιατί δεν έφερες εις πέρας το έργο σου.

Όταν μάλιστα μιλάνε για σένα, δίνουν και τις καλύτερες συστάσεις. Σε “στολίζουν” κανονικά.

Γιατί άραγε αυτό δε συμβαίνει και στην πολιτική σκηνή της χώρας μας;

‘Αντε σπίτι σου, άνθρωπε μου!

Και δεν έχει να κάνει με τον άνθρωπο. Έχει να κάνει με το αποτέλεσμα.

Πώς γίνεται αδιαλείπτως να επανέρχονται οι ίδιοι άνθρωποι ως σωτήρες;

Οι οποίοι μάλιστα είναι αναφανδόν (με τρόπο σαφή και ξεκάθαρο) υπέρ της αξιολόγησης και της διαφάνειας.

Στην πορεία όμως κάθονται οκλαδόν γύρω από τον κύκλο της επιφάνειας και σταθμίζουν τις παραμέτρους μιας ενδεχόμενης παράτασης της αδιαφάνειας. Για την επίτευξη του στόχου της παραμονής στην ιεραρχία και της διανομής του πλούτου σε αυτούς και τους άλλους.

*Πώς γίνεται αδιαλείπτως να προτείνονται οι ίδιοι άνθρωποι στις επιτροπές;

Πώς γίνεται αδιαλείπτως να μην ανταποκρίνονται οι ίδιοι άνθρωποι στις δικές τους προτροπές;

Πώς γίνεται αδιαλείπτως να μη συσχετίζονται οι ίδιοι άνθρωποι στις ενδεχόμενες ανατροπές;

Πώς γίνεται αδιαλείπτως να μη χρεώνονται οι ίδιοι άνθρωποι τις καταβολές;

Πάντως ένα πράγμα σε μερικούς από αυτούς, τους το αναγνωρίζω. Είναι ανθεκτικοί. Έχουν δυνατή επιλεκτική μνήμη και καλά αντανακλαστικά. Είναι παντός καιρού και κάθε (υπο)λογισμού. Καλού και κακού. Υπέρ ποιου, θα δείξει.