Αναζητώντας τον κρυμμένο θησαυρό της ζωής μας, ψάχνουμε συνεχώς γύρω μας. Μασκαρευόμαστε, καρναβαλιζόμαστε, τσικνιζόμαστε, ντυνόμαστε, δαγκωνόμαστε, αγκαλιαζόμαστε, ξεχνιόμαστε, κρυβόμαστε, ψαχνόμαστε και μερικές φορές βρισκόμαστε και αγαπιόμαστε. Και φτου ξανά μανά από την αρχή. Ο βροχερός ή ηλιόλουστος ενεστώτας του κρυμμένου θησαυρού για την Πάτρα αναμένει εις το ακουστικό της μια ανάσα. Για τη δόση και της τσίκνας που θα την ελευθερώσει για να μην της την δώσει που έχει πατώσει. Σημειολογικά, ενεργειακά και οικονομικά. Φάτε λοιπόν, γιατί χανόμαστε. #τι_δεν_καταλαβαίνεις #reality #πραγματικότητα #ζωή #καρναβάλι

Και κάπως έτσι η ζωή συνεχίζεται. Σου δείχνουν λίγο φως και σου τάζουν περισσότερο. Προσεχώς. Για σήμερα όμως, τόσο όσο. Ή και λιγότερο από τόσο ή όσο. Τέλος πάντων. Νταραβέρι να γίνεται. Όσο ρε παιδί μου για να ελπίζεις. Για να μην φωνάζεις. Για να μην δημιουργείς προβλήματα. Για να λες ναι. Για να μην χαλάσεις τα δανεικά έπιπλα. Για να λες πάλι καλά. Για να μην τσακιστείς στο σκοτάδι αλλά μια κατάθλιψη να την έχεις. Για να παίρνεις το χαπάκι σου και να πηγαίνεις για ύπνο. Η ιστορία όμως δεν γράφεται απ’ αυτούς που αρκούνται στο λίγο φως. Γράφεται απ’ αυτούς που θέλουν περισσότερο το φως και το διεκδικούν. Απ’ αυτούς που ξυπνούν και τολμούν και ανοίγουν την πόρτα και βγαίνουν μπροστά. Και εδώ αρχίζουν τα προβλήματα και οι συγκρούσεις. Γιατί η μια πλευρά μετράει το φως διαφορετικά από την άλλη. Και το χρεώνει και διαφορετικά. Και το διαπραγματεύεται…