Ας υποθέσουμε ότι έχεις μπροστά σου πέντε ώρες ταξίδι με το τρένο. Είσαι σε ένα βαγόνι με πολύ κόσμο και κάποιος αρχίζει να μιλά και να λέει ότι πρέπει να γίνουν πιο αυστηρές οι προϋποθέσεις παροχές ασύλου. Θα ήθελες να μιλήσεις σ’ αυτόν τον άνθρωπο; Αυτό είναι το τεστ του σιδηροδρόμου (railway rest). Το χρησιμοποιούσε η Γερμανίδα επιστήμονας Elisabeth Noelle-Neumann για να εξετάσει ποιος λέει τη γνώμη του δημοσίως και ποιος όχι. Η υπόθεσή της : Η θέληση των ανθρώπων να εκφράσουν την άποψη τους δημοσίως δεν είναι σταθερή. Στις περιπτώσεις που θεωρούν ότι η πλειοψηφία δεν είναι με το μέρος τους, διστάζουν να μιλήσουν. Με άλλα λόγια, δεν μας αρέσει να έχουμε διαφορετική γνώμη από τους άλλους. Αν παρατηρήσουμε ότι στο χώρο που βρισκόμαστε, η πλειοψηφία των ανθρώπων έχει διαφορετική γνώμη, παραμένουμε συνήθως σιωπηλοί. Το φαινόμενο αυτό καλείται “το σπιράλ της σιωπής” (spiral of silence) και αναλύεται σε έξι…
Ας ελπίσουμε ότι μαζί με τον χαμό θα αποκτήσουμε και εμείς πείρα. Και η αταξία θα σωπάσει. Γιατί το ίδιο λάθος δύο φορές, δεν είναι φάση αλλά αφασία. Και πάλι, Χριστός Ανέστη. Χρόνια Πολλά. “Και ευτυχά” συμπλήρωνε πάντα ο πατέρας μου στο πασχαλινό τραπέζι. Μέχρι λοιπόν το επόμενο τραπέζι με περισσότερες φωνές, υπομονή. FB Tags : #αταξία #χαμός #τάξη #αφασία #mindstormGR #ευτυχία — Μάθε να αγαπάς
– Τι κάνεις; – Τηλεκατάρτιση. – Και τι μαθαίνεις; – Γαλλικά. – Για πες μου ποιες λέξεις έμαθες σήμερα; – Αμπαζούρ, φερ φορζέ, λαμπατέρ, σιλάνς. FB Tags : #φερ_φορζέ #λαμπατέρ #αμπαζούρ #mindstormGR Freethinkers “Freethinkers are those who are willing to use their minds without prejudice and without fearing to understand things that clash with their own customs, privileges or beliefs. This state of mind is not common, but is essential for right thinking.” ~ Leo Tolstoy “Ελεύθερα σκεπτόμενοι είναι εκείνοι που είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν το μυαλό τους χωρίς προκατάληψη και χωρίς να φοβούνται να καταλάβουν πράγματα που συγκρούονται με τα δικά τους ήθη, προνόμια ή πεποιθήσεις. Αυτή η κατάσταση του μυαλού δεν είναι κοινή, αλλά είναι απαραίτητη για τη σωστή σκέψη.” ~ Λέων Τολστόι
Αν δεν πεθάνουμε από τον κορωνοϊό, μπορεί και να πεθάνουμε από τον εγκλεισμό και την κατάθλιψη. Θα μου πει κάποιος ότι : Σιγά, πως κάνεις έτσι. Κοίτα. Ο άνθρωπος εκτιμά την ηρεμία και την απομόνωση αλλά παραμένει και κοινωνικό ον. Και όταν περιορίζεις το ζωτικό του χώρο για παρατεταμένο χρονικό διάστημα αρχίζουν άλλου τύπου προβλήματα. Γιατί η ζωή χωρίς χώρο δεν είναι ζωή. Είναι απλά ένα πέρασμα. Που για άλλους αρκεί και για άλλους όχι.
Κρίση είναι όταν διαπιστώνεις συνήθως καθυστερημένα ότι τα πράγματα άλλαξαν. Ότι η κλωστή από σύμμαχος, έγινε αντίπαλος. Γιατί δεν την μέτραγες και τη χρησιμοποιούσες αλόγιστα. Ή μπορεί να την χρησιμοποιούσες και σωστά. Δεν έχει πλέον σημασία. Οι ρόλοι άλλαξαν. Ήρθαν τα πάνω κάτω. Η κλωστή έγινε τριχιά γύρω σου. Και τώρα ψάχνεις το κουτί με τα δανεικά σπίρτα μπας και λυθείς. Χωρίς να καείς. Και για τα δανεικά σπίρτα, να μην το ξεχάσω, και θα τοκιστείς και θα δεσμευτείς. Το αν θα καείς, δικό σου πρόβλημα. Δείτε την σχετική ανάρτηση στο facebook . . . FB Tags : #κρίση #ζωή #πραγματικότητα #reality #mindstormGR
Είθε το ταξίδι όλων μας να είναι καλό και δημιουργικό. Να μας κάνει να πετάξουμε ψηλά. Να μας φέρει πιο κοντά στην παιδική μας ηλικία. Να μας βγάλει έξω από το καβούκι μας. Να μας κάνει να δούμε πιο πέρα. Να μας κάνει να εκτιμήσουμε περισσότερο τη ζωή και τη στιγμή. Να κοιτάξουμε γύρω μας. Να έρθουμε πιο κοντά. Να εμπνευστούμε, να δημιουργήσουμε και να εμπνεύσουμε. Να βρούμε τον προορισμό μας. FB Tags : #new_year_wish #καλή_χρονιά #καλά_ταξίδια #mindstormGR / www.mindstorm.gr
Ο δρόμος της προσωπικής ανάπτυξης έχει πολλές στροφές. Όλα ξεκινούν από τη στροφή της ανισορροπίας στην οποία φθάνουμε “πατημένοι” λόγω ματαιοδοξίας και προβεβλημένων εγωκεντρικών προτύπων συμπεριφοράς και διαβίωσης. Τα πρότυπα γνωστά με παραλλαγές : Πιο πάνω, πιο πολύ, πιο πέρα, ποιος/α είμαι εγώ, κοίτα με που σε (α)πατώ, πιο ωραίος/α, πιο μοιραίος/α, no matter what. Και ακολουθούν οι στροφές της φθοράς, της καθόδου, της κρίσης, της πτώσης, της απόρριψης, της απομάκρυνσης, του πόνου, της απομόνωσης, του ΚΡΥΟΥ ΝΕΡΟΥ, του καλά δείχνουμε αλλά δεν είμαστε, του καλά να είμαστε μωρέ και δεν πειράζει, του πανικού, του ΠΑΡΕ ΕΝΑ ΧΑΠΑΚΙ ΘΑ ΣΕ ΒΟΗΘΗΣΕΙ, της προσαρμογής, της αναζήτησης, της δοκιμασίας, της ελπίδας, της αλλαγής, της επαναφοράς, της γνώσης και της ισορροπίας. Μέχρι τον επόμενο κύκλο, καλό κουράγιο, τη μπανιέρα γεμάτη με ΚΡΥΟ ΝΕΡΟ και τα χαπάκια μας στην τσέπη καλού κακού. * Πάσα ομοιότητα με την πραγματικότητα πρέπει να θεωρείται τυχαία. FB…
Η ανάγκη να δείχνεις ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ από τους άλλους δείχνει πως δεν έχεις ακόμα καταλάβει ότι είσαι ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ. Put color in your life #blogging #mindstormGR / www.mindstorm.gr Αντέχεις τη μοναξιά του να είσαι αιχμηρός σ’ έναν κόσμο στρογγυλό; Δείτε μερικά άρθρα : Η σκιά του εαυτού μας Χωρίς επικοινωνία δεν υπάρχει κοινωνία Ποιος μπορεί τελικά να δίνει συμβουλές; Μια κασέτα ανάλογη με τη διάθεση μας
Το internet έχει πολλαπλασιάσει τους τρόπους που επικοινωνούμε. Παρά το γεγονός ότι ακόμα επικοινωνούμε ένας προς έναν – one to one – π.χ. μέσω email, τώρα επικοινωνούμε επίσης ένας προς πολλούς – one to many – π.χ. μέσω μιας ανάρτησης στο facebook ή μιας ομαδικής συζήτησης στο WhatsApp. Ένα από τα πιο βασικά στοιχεία της online επικοινωνίας είναι η παρουσίαση του εαυτού μας. Θέλουμε να δείχνουμε μόνο την καλή πλευρά μας. Ποστάρουμε συνήθως φωτογραφίες τέλειων φαγητών, τέλειων διακοπών, τέλειων πάρτυ, τέλειων ιστοριών. Και έτσι μπαίνουμε σε μια ακατάπαυστη λούπα. Όποτε αισθανόμαστε χαρούμενοι ή μόνοι, κοιτάμε το κινητό μας. Αλλά γιατί το κοιτάμε; Τι ψάχνουμε ακριβώς; Ψάχνουμε να δούμε αν οι άλλοι μας είδαν. Αν μας έκαναν like, share, re-tweet, όλα καλά. Μας είδαν. Αν όμως δεν μας είδαν, χαλιόμαστε. Χαλιόμαστε περισσότερο όταν κοιτάμε στα κοινωνικά δίκτυα και την “τέλεια” ζωή των γνωστών και φίλων μας. Που δεν είμαστε μέρος τους…
Ένα αξίωμα είναι μια αυταπόδεικτη αλήθεια. Στο τέλος του 1960, ο θεωρητικός επικοινωνιολόγος Paul Watzlawick, μαζί με άλλους ερευνητές, κατέληξαν σε 5 αξιώματα που εξηγούν πως οι σχέσεις – και ιδιαίτερα οι προσωπικές – αποτυγχάνουν. 1. Δεν μπορείς να επικοινωνήσεις Ο άνδρας γυρίζει σπίτι, κάθεται, κοιτάζει στο διάστημα ή στο ταβάνι και δεν μιλάει. Η γυναίκα του τον κοιτά και τον ρωτά τι έχει. Δεν απαντά. Και όμως δίνει ένα μήνυμα. Είναι ξεκάθαρο ότι κάτι έχει συμβεί. Ακόμα και όταν δεν λες κάτι, λες κάτι. 2. Όλες οι επικοινωνίες έχουν συναίσθημα και περιεχόμενο Το περιεχόμενο είναι αυτό που λέμε. Το συναίσθημα είναι το πως το λέμε αλλά και ποιος το λέει (δες Schulz von Thun’s Communication Model, p. 110). Ποιος λέει κάτι και πως το λέει έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από αυτό που λέγεται. Αν πει κάτι ένας ξένος, μας ενοχλεί λιγότερο. Αν πει το ίδιο ο συνεταίρος μας ή…
Και κάπως έτσι τις περισσότερες φορές ψηφάμε* ή δεν ψηφάμε, πονάμε και ψοφάμε. Συμπέρασμα : 1. Σκέψου δύο φορές ποιον ψηφίζεις και γιατί τον ψηφίζεις. 2. Σκέψου τρεις φορές πριν το ρίξεις λευκό. 3. Σκέψου τέσσερις φορές πριν αποφασίσεις να μην πας στην κάλπη. * ψηφάμε = ψηφίζουμε #reality #πραγματικότητα #ψήφος #επιλογή
Αν θέλουμε να πάμε μπροστά πρέπει να αλλάξουμε λίγο κασέτα. Πολιτική, κοινωνική, προσωπική. Να γίνουμε περισσότερο γνήσιοι. Να δούμε λίγο έξω από το κάδρο μας και το μικρόκοσμο μας. Να ξεφύγουμε λίγο από το εγώ μας. Να μάθουμε να αναγνωρίζουμε το ωραίο στους άλλους. Να μην το υποτιμούμε και να μην το θεωρούμε τυχαίο. Να μάθουμε να το φροντίζουμε κιόλας. Όχι μόλις κάτι φτιάχνεται ή βάφεται να το καταστρέφουμε την επόμενη μέρα. Γιατί το έφτιαξε ο άλλος. Ο απέναντι. Ο αντίπαλος. Ο αχώνευτος. Και αυτή η διαχρονική φροντίδα είναι μονόδρομος. Γιατί μόνο η συλλογική προσπάθεια, η καλλιέργεια του μυαλού και η βελτίωση της αισθητικής προσδίδουν συγκριτικά πλεονεκτήματα σε μια κοινωνία μέσα στο χρόνο και ανοίγουν νέους δρόμους. FB Tags : #νοοτροπία #κασέτα #επιλογή #πλεονέκτημα #mindstormGR
Γεια σου ρε Βασιλειάδου. Θεά. Με τις ατάκες σου και με το ταλέντο σου. Εμ γίνεται; Δεν γίνεται. Άμα συνηθίσεις στο πολύ, το λίγο σου κακοφαίνεται. Και αν το λίγο σε πονά, είτε φταις είτε δεν φταις, κοιτάς να το δώσεις ή να το διώξεις από πάνω σου. Να πας πιο δεξιά κομματάκι βρε παιδάκι μου. Γιατί η κουτάλα είναι γλυκιά και αν τυχόν την πιάσεις με το δεξί δεν θες ούτε να τη δώσεις ούτε να τη μοιραστείς. Γιατί έτσι σου έμαθαν ότι είναι το σωστό. Πάτα για να μην σε πατήσουν. Μάθε να τους πουλάς πριν σε πουλήσουν. Και αν τολμήσει κάποιος και πει “Ρε παιδιά πιο σιγά λίγο. Να το δούμε λίγο διαφορετικά το πράγμα.” Τότε είναι που τον έφαγε το μαύρο σκοτάδι. Γιατί η παραμύθα του άμετρου πλουτισμού της ατομικότητας πρέπει να πουλάει περισσότερο πάση θυσία. Γιατί πρέπει να χρωστάς ή ακόμα καλύτερα να σου χρωστάνε.…
Αν δεν το είδες με τα μάτια σου ή δεν το άκουσες με τ’ αυτιά σου, μην το φαντάζεσαι με το μικρό σου μυαλό και το διαδίδεις με το μεγάλο σου στόμα. * Η δεύτερη τέτοια εμπειρία στο στρατό λόγω άγνοιας κινδύνου ή άποψης ή θάρρους για τη διεκδίκηση μιας θέσης ή την ανάδειξη ενός χρόνιου προβλήματος ή την κατάχρηση εξουσίας. Η κατάσταση στη μικρότητα αλλά και στο μέγεθος της έχει ως εξής: “Το και το και το. Μήπως πρέπει να γίνει κάτι;” Την επόμενη ημέρα πίσω από κλειστές πόρτες ξεκινά η συζήτηση. Ποιος είναι αυτός, είναι δικός μας, είναι με τους άλλους, γιατί μιλάει, ποιον ξέρει, που ανήκει, τι γνωρίζει, τι μας ζαλίζει, έχει άπλυτα, ποιος τα γνωρίζει, γιατί μας χαλάει τη σούπα και τελευταίο ερώτημα αν αυτό που λέει είναι αλήθεια ή όχι. Να του πούμε με το καλό ή με το κακό να σταματήσει. Να τον ζορίσουμε…