Βινύλιο – Αναμνήσεις
Κάποτε για να πάρεις ένα δίσκο άκουγες ραδιόφωνο με τις ώρες για να πετύχεις τον τίτλο, την κριτική, τα σχόλια, την ιστορία πίσω από το εξώφυλλο.
Να μαζέψεις λεφτά, να παραγγείλεις το δίσκο και να περιμένεις να έρθει αν ήταν κάτι πιο ψαγμένο.
Με την αγορά του να τον βγάλεις με προσοχή από τη θήκη του, να τον βάλεις στο πικάπ με προσοχή μη γρατζουνιστεί, να έχει απόλυτη ησυχία, να δυναμώσεις τον ήχο μην χάσεις τα όργανα, να μεταφράσεις το στίχο αν ήταν ξένη μουσική, να φωνάζει η μάνα σου ή κάποιος άλλος “χαμήλωσε το” και να ακούσεις το κάθε τραγούδι τουλάχιστον πέντε φορές πριν πεις ότι είναι καλό ή όχι.
Και μετά να συζητάς επί ώρες τον ρυθμό, τον στίχο, το γύρισμα και το εξώφυλλο με άλλους που είχαν την ίδια τρέλα μ’ εσένα.
Και φτου και από την αρχή με τον επόμενο δίσκο.
Comments are closed.