Συλλογίζομαι . . . Το αόρατο σχοινί
Ένας χωρικός ξεκίνησε μαζί με τα τρία γαϊδουράκια του να πάει στο παζάρι για να πουλήσει τη σοδειά του. Η πόλη ήταν μακριά και χρειάστηκε πολλές μέρες για να φτάσει ως εκεί.
Το πρώτο βράδυ σταμάτησε για να κατασκηνώσει κοντά στο σπίτι ενός γέρου ερημίτη. Καθώς πήγε να δέσει και τον τελευταίο γάιδαρο, είδε ότι του έλειπε ένα σχοινί. “Αν δεν δέσω τον γάιδαρο μου”, σκέφτηκε, “μέχρι αύριο θα ‘χει πάρει τα βουνά!”
Έτσι ο χωρικός ανέβηκε στον γάιδαρό του, αφού είχε δέσει καλά τα δύο άλλα ζώα, και κατευθύνθηκε προς το σπίτι του ερημίτη. Φθάνοντας εκεί, ζήτησε από τον γέροντα να του δώσει ένα σχοινί. Ο γέροντας που είχε τάμα να ζει φτωχικά, δεν είχε σχοινί. Είπε όμως στον χωρικό: “Γύρνα εκεί που κατασκήνωσες και, όπως κάθε μέρα, κάνε την κίνηση σαν να περνάς ένα σχοινί στον λαιμό του γαϊδάρου. Κυρίως μην ξεχάσεις να κάνεις ό,τι θα έκανες αν τον έδενες σε ένα δέντρο”.
Ο χωρικός, χαμένος για χαμένος, έκανε ακριβώς όπως τον συμβούλεψε ο σοφός γέροντας. Την επόμενη, όταν ξύπνησε, το πρώτο που κοίταξε ήταν ο γάιδαρος του. Και, ώ, τι έκπληξη! Ήταν εκεί. Αφού φόρτωσε τα τρία ζώα, αποφάσισε να συνεχίσει το δρόμο του. Αλλά, ό,τι και αν έκανε, τραβούσε το γάιδαρό του, τον έσπρωχνε, τίποτα. Το ζώο δεν έκανε ούτε βήμα. Απελπισμένος ο χωρικός πήγε πίσω στον ερημίτη και του διηγήθηκε τι είχε πάθει.
“Σκέφτηκες να βγάλεις το σχοινί;” τον ρώτησε ο γέροντας.
“Μα αφού δεν υπάρχει σχοινί!” αναφώνησε ο χωρικός.
“Για σένα, ναι, δεν υπάρχει, αλλά όχι για τον γάιδαρό σου . . .”
Ο χωρικός γύρισε λοιπόν εκεί που είχε κατασκηνώσει και με μια θεαματική κίνηση έκανε πως βγάζει το σχοινί. Ο γάιδαρος τον ακολούθησε χωρίς να φέρει καμιά αντίσταση.
Ας μην γελάσουμε με αυτόν τον γάιδαρο.
~ Άγνωστος συγγραφέας
* Όλοι μας κάπως έτσι συμπεριφερόμαστε. Δέσμιοι των πεποιθήσεων μας, των κολλημάτων μας, των συνήθειων μας. Πρέπει να κάνουμε αυτό, πρέπει να ντυθούμε έτσι, πρέπει να πάμε εκεί, πρέπει να μας δουν. Πρέπει να είμαστε κάπως, τέλος πάντων. Μην πει ο κόσμος.
Και από πάνω οι φόβοι μας, τα πάθη μας και οι ανασφάλειες μας δεν μας ξεχνούν. Επιθυμία, φιλοδοξία, περηφάνια, ζήλια, μισαλλαδοξία, εγωισμός, όλα εκεί. Μας κάνουν παρέα.
Υπάρχει τελικά κάτι στην πραγματικότητα εκεί δίπλα μας, που μας αναγκάζει να μένουμε ακίνητοι; Ή μόνο στη φαντασία μας;
Για καθετί που κάνουμε ή δεν κάνουμε, επιλέγουμε εμείς ή οι άλλοι για εμάς;
Ας καθήσουμε και ας σκεφθούμε ποιο ή ποια σχοινιά μας εμποδίζουν να εκφραστούμε, να φωνάξουμε, να κλωτσήσουμε, να προχωρήσουμε και να εξελιχθούμε. Αλλά κυρίως να ζήσουμε ως άνθρωποι και όχι σαν γαϊδούρια. Γιατί άλλο το ως και άλλο το σαν. Και αυτό ισχύει είτε είσαι άνθρωπος είτε είσαι γαϊδούρι.
#το_αόρατο_σχοινί #σκέψεις #άνθρωποι #γαϊδούρια #mindstormGR
Comments are closed.