Μίμηση αγάπης

Μίμηση αγάπης

Δεν είναι δυνατό να αγαπάς κάποιον και να μην ενδιαφέρεσαι να καταλάβεις τι είναι εκείνο που χρειάζεται, τι εκείνο που δεν χρειάζεται, τι εκείνο που αντέχει. Ευαίσθητος είναι όποιος είναι ευαίσθητος και προς τις ευαισθησίες των άλλων.

Ο τρόπος που προσεγγίζουμε είναι η απόδειξη των αισθημάτων που έχουμε. Ο τρόπος!

Η καλλιτεχνία εκείνου που συμβαίνει στ’ αλήθεια και επιζητά να εκφραστεί.

Σπάνια αγαπάμε ένα πλάσμα όπως είναι* αγαπάμε εκείνο που επιθυμούμε να ήταν. Η πραγματική του προσωπικότητα φτάνει μέχρι εμάς, έτσι και αλλιώς, αποσπασματικά, επιλέγουμε τα αποσπάσματα που μας είναι ποθητά, που μας είναι βολικά, κολακευτικά, όλο το υπόλοιπο ή το πετάμε στο κενό ή το χτίζουμε μόνοι μας όπως ο σκηνοθέτης μια ταινία. Το παραγεμίζουμε με δικές μας ιδέες. Το όλον του άλλου σχεδόν ποτέ δεν το μαθαίνουμε, όχι μονάχα επειδή δύσκολα κατανοείται το όλον, αλλά -και αυτό συζητάμε σήμερα- επειδή δεν το θέλουμε, δε μας χρειάζεται, αδιαφορούμε.

Οι γονείς τα παιδιά τους θέλουν να είναι καταπώς οι ίδιοι τα ονειρεύτηκαν, καταπώς ονειρεύτηκαν κάποτε τον εαυτό τον δικό τους, δεν αντέχουν να ακούσουν αλήθειες που ακυρώνουν τις προσδοκίες τους.

Στον έρωτα βέβαια γίνεται πανδαιμόνιο!

Ο έρωτας μπορεί να έχει τα χίλια μύρια καλά, όμως αγάπη απαραιτήτως δεν έχει. Μπορεί να προέρχεται κι από μια πονηριά της φύσης για τη διαιώνισή της και γι’ αυτό να είναι πρωτίστως ένστικτο, ένστικτο εξιδανικευμένο όσο και ισχυρότατο για να επιτελέσει το ρόλο του. Η φύση βιάζεται να παγιδεύσει με μαγείες ένα ζευγάρι στη γονιμοποίηση. Ελάχιστοι είναι οι ευλογημένοι εραστές που τους χαρίστηκε αγάπη μαζί με τον έρωτά τους.

Τους χαρίστηκε;

Το κατόρθωσαν;

Είναι μια απορία που θα διαρκεί για πάντα. Τείνω πάντως στην προσωπική ευθύνη μας εδώ.

Η ερωτική κατάσταση είναι η μόνη κατάσταση της ύπαρξης όπου το “σ’ αγαπώ” και το “μ’ αγαπάς” αποτελούν μια αναγκαία ηδονική επανάληψη. Ο ερωτευμένος, και παρά το ότι το άκουσε να προφέρεται ένα λεπτό πριν, πάλι θα το επιζητήσει σαν ποτέ να μην το άκουσε. Αγάλλεται πάλι, πάλι από ένα δύο λεπτά, σαν να είναι η πρώτη φορά που το πληροφορείται. Και αν αργήσει να ξαναειπωθεί, θα καταπέσει στη μαύρη υποψία και θα κατατρομάξει:

Μήπως έπαψε εν τω μεταξύ να μ’ αγαπά;

Η κόλαση και ο παράδεισος κρέμονται από μια κλωστή. Μπορεί να ανήκει στη μυστήρια τελετουργία του έρωτα τούτος ο παραλογισμός, μπορεί πάλι να προκύπτει από το ότι συνεχώς αμφιβάλλει για τα σ’ αγαπώ που ακούει και το σ’ αγαπώ που λέει. Και, εδώ που τα λέμε, δεν έχει άδικο.

Κι έτσι, παρά τα χιλιάδες σ’ αγαπώ που την παραγεμίζουν, καμιά ανθρώπινη σχέση δεν είναι τόσο ευμετάβλητη, τόσο αναξιόπιστη, ικανή να μεταστραφεί από τη μια μέρα στην άλλη στην αντίθετή της.

Εκείνος, που δίχως του δεν ζούσες, σου γίνεται τώρα βαρετός. Εκείνη, που της εμπιστευόσουν τη ζωή σου, σε προδίδει, σε λίγο θα προφέρεις τα ίδια λόγια, με την ίδια φλόγα, σε κάποιον ή κάποια που μέχρι χθες δε γνώριζες πως ζει κάπου στη γη.

Αν η αληθινή, αγνή αγάπη, έτσι και γεννηθεί μέσα σε μια καρδιά, παραμένει παντοτινή, τι καλύτερο επιχείρημα απ’ αυτό για τη θεωρία που ισχυρίζεται ότι ο έρωτας δεν είναι αγάπη.

Διάβαζα πως σε μια χώρα, σε μια γλώσσα, δεν μπορώ τώρα να θυμηθώ σε ποια, στην ερωτική ορολογία δεν υπάρχει το σ’ αγαπώ. Στη θέση του οι εραστές λένε και ξαναλένε: “σε θέλω“. Θα πρόκειται για λαό τουλάχιστον ειλικρινή και θαρραλέο.

Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη

Μαρώ Βαμβουνάκη

#αγάπη #έρωτας #μίμηση #σχέσεις #κυριακή_απόγευμα_στη_βιέννη